14-12-06

Eusebio is niet meer

B1Eergisteren kregen we bericht uit Spanje. Onze vriend Eusebio is overleden, een auto-ongeval. 71 jaar was deze sympathieke, vive man, die me zo vaak aan mijn eigen vader herinnerde. Eusebio was een Bask, die ik in penibele omstandigheden leerde kennen. Het was in 1983. Een grijze, natte zondagochtend. M'n neef, bij wie ik logeerde in Pedernales (aan zee), vond het ondanks het weer geen goed idee om de hele dag op het appartement te blijven. Enthousiast als hij (terecht) was over zijn Euskadi (=Baskenland) stelde hij voor om samen een autotocht te maken om het binnenland te verkennen. Ik herinner me niet meer waar we overal gezeten hebben, maar wel dat de regen ons steeds vergezelde, achter elke bergflank opnieuw. Toen we net besloten hadden weer huiswaarts te keren omdat de regen inmiddels met bakken uit de lucht viel, stond er op het smalle baantje waarop  we reden een enorme plas - het leek wel een vijvertje. Om een of andere reden moesten we erdoor. Ik stapte uit om wadende door de plas Ramón in de auto te gidsen (kwestie om te zien hoe diep de plas was - hij reikte ergens tot halverwege mijn kuit). Net toen ik hem wenkte om toch maar iets meer het midden van de baan te kiezen, zakte de auto schuin weg en stroomde meteen halfvol water. Het bleek achteraf dat onder het baantje door  normaal een klein beekje (nu bijna een kleine rivier)  kabbelde en dat de auto van het wegdek gegleden was. Gelukkig bleef het zoontje van vier, Urtxa, kalm in z'n kinderzitje  - terwijl de vader naar een nabije boerderij snelde voor hulp - en kon hij mij helpen om hem uit z'n zitje te krijgen (ik had toen geheel geen ervaring met kinderslotjes). In de boerderij woonde Charo en haar familie. Lief, gastvrij, heel gastvrij, maar met de auto helpen kon de dame niet, en haar man Eusebio was naar zijn atelier iets verderop vertrokken omdat hij het met al die regen niet vertrouwde. Twee nachten en twee dagen heeft het gezin ons onderdak verleend. Baskenland was een puinhoop. B20Overstromingen, desprendimientos (stukken berg die loskomen en een barrikade over de weg werpen), plakken asfalt van 30 m die een eind verder over de weg gespoeld waren, een ravage in de Casco Viejo (oud centrum van Bilbao), modder in de huizen, uitgevallen telefoonverbindingen en vaak geen elektriciteit - de halfverzopen auto was niets in vergelijking met de ellende van veel mensen. Twee dagen konden we geen kant op, en ook Sofie niet die ons vanuit Pedernales met een andere wagen zou komen terughalen. Maar twee dagen lang was ik voor de zoveelste keer getuige van de eindeloze gastvrijheid van de Basken. De Basken, een volk dat de meesten van jullie waarschijnlijk alleen maar in verband brengen met bomaanslagen. Zeker in die jaren was het nog zo dat bomaanslagen het enige niews waren dat vanuit Baskenland tot in ons Belgenland doordrong. Razend was ik toen ik vaststelde dat mijn ouders thuis van heel de watersnood in Vizcaya (Baskische provincie) niet meer hadden vernomen dan dat 'het er flink geregend had' - terwijl ik, van zodra het kon, het land hals over kop verlaten had om hen vanaf elders zo snel mogelijk te kunnen geruststellen dat ik okay was.

Als herinnering aan Eusebio voeg ik hieronder wat beelden toe van onze laatste wandeling naar de top van de Monte Oíz in 2005.B3B4B7B5B8B6

 

 

 

 

PS: Als je kijkt naar de foto's op deze link waar forumleden wat beeldmateriaal bij elkaar gezet hebben (je moet de hele topic doorscrollen, ook de tweede pagina ervan), dan zal je mijn woede bij thuiskeer toen begrijpen: waarom drongen alleen de bommen door?

11:23 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (6) | Tags: baskenland |  Facebook |

Commentaren

jammer mijn oprechte deelneming.

Gepost door: Geert | 14-12-06

slik hij betekende duidelijk heel veel voor jullie! Mijn innige deelneming...

Gepost door: Ruthje | 15-12-06

Lier Hoi Ann Alice, ik was er vandaag niet bij in Lier hoor, dus vermoedelijk heb je mijn dubbelgangster gezien :-)

Gepost door: Ruthje | 16-12-06

Mijn oprechte deelneming tijdens deze moeilijke dagen!

Gepost door: buddha | 17-12-06

damn 't is altijd moeilijk om vast te stellen dat ook goeie mensen een einde kennen ... en ja, ook steeds te vroeg ... sterkte!

Gepost door: geert | 18-12-06

@ntwoorden Dank allen, voor jullie medeleven. Ik heb mooie herinneringen aan de luttele uren die we met Eusebio en zijn familie hebben doorgebracht. En ik wens zijn vrouw, kind en kleinkind, en overige familie dan ook heel veel sterkte. Zeker in deze eindejaarsperiode, die er traditioneel een is van gezellig samen-zijn.
Grtz, of om het op zijn Baskisch te zeggen: Augur! (=tot ziens!)

Gepost door: AnnAlice | 28-12-06

De commentaren zijn gesloten.