31-12-06

2007

Nieuwjaarswens2007!

Weer een nieuwe kans

om te doen waar je van houdt,

en te houden van wat je doet!

 

Beste wensen!!

 

Met dank aan Hilde F. voor deze mooie woorden

 

00:17 Gepost door AnnAlice in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-12-06

Jeetje, het jaar is te kort!

Er moet nog zoveel gebeuren; alles wat een jaar of alleszins de afgelopen weken uitstel heeft geduld, roept nu om afgehandeld te worden: foto's voor de nieuwe identiteitskaart van onze jongste, klei van het afgelopen jaar recupereren (lees: klei weken, afgieten, drogen, walken...), zelfgekozen foto op de bankkaart plaatsen(gratis tot 31 dec.), een dagje fitness (gratis aanbod tot 31/12), een film meepikken (cadeauticket geldig tot ...je raadt het...31 dec), keramiekopdrachten afwerken, de was en de strijk die het nieuwe jaar echt niet mogen halen, de laatste nieuwjaarscadeautjes (helaas pas in solden ná 31 dec), extra lesvoorbereidingen, mailtjes of laatste bevestigingen sturen, nieuwjaarskaartjes verzenden, de fietsen laten kenmerken, op het laatste moment toch wat gasten uitnodigen voor kerst of oudjaar... Je kan het niet bedenken, of het moet gebeuren vóór 2006 tot de geschiedenis gaat behoren. En lopen en bloggen mogen er natuurlijk ook niet bij inschieten. Lopen niet want Barcelona is maar twee maanden meer verwijderd, bloggen niet want nieuws moet heet van de naald zijn. Ideetjes die je opspaart, passen niet altijd in de context van de volgende dag, en zo geraken ze verloren. Zoals bijvoorbeeld de uitspraak van onze Emmie vorige week (ze is bij ons de enige die nog op de lagere school zit) in verband met het opmaken van rapporten: "Ja maar, bij ons duurt dat langer, hé, want wij hebben ook een kleuterschool". Tja.., arme kleuters van tegenwoordig, nog even en jullie moeten Latijnse woordjes plakken. Of Sara's dwaling: zij had in de Antwerpense Hoogstraat een nieuw winkeltje ontdekt : "Ach(e)ter de maan", waarbij ze 'Achter' uitsprak als het Franse woord voor 'kopen'.  Bij het horen van [asjter de maan] wisten we echt niet waarover ze het had. Enfin op deze manier hebben deze twee kanjeruitspraken ons elektronisch dagboek dan toch nog op de valreep gehaald.

fitness-medium-piccolaEn voor wie zich helemaal door dit blogje gewurmd heeft, hebben we nog een verrassing in petto, maar je moet snel zijn hé, want ja zéééker, je rááádt het...ze geldt maar tot 31 december 2006. We hebben namelijk nog een uitnodiging voor een gratis dagje (met twee of alleen) in een fitnesscentrum (naar keuze) van de keten Passage. Vandaag ben ik samen met een vriendin in zo'n centrum geweest. Na twee uur van fietsen, lopen, roeien, en krachtoefeningen, zijn we nog wat gaan uitpuffen in het Turks stoombad en de sauna (behoren ook tot het gratis aanbod), met tussenin een fikse koude douche. Voor af en toe zo'n dagje zou ik wel te vinden zijn, maar buitensport behoudt alleszins mijn voorkeur. Enfin, wie geïnteresseerd is in de uitnodiging, laat het snel weten via de mailknop of de 'Reacties'. De centra zijn 7/7 open, en vaak tot 23 u. (zie website). Veel plezier!

 

Edit: de vrijkaart heeft zijn bestemming gevonden. Anne en Johan, geniet ervan!

22:19 Gepost door AnnAlice in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: fitness, achter de maan |  Facebook |

27-12-06

terug aan de slag

Na een week "verplichte rust" (zie "uitzieken onder de kerstboom" dd 19/12), zijn we weer in beweging gekomen.  Na zondag reeds even de benen gestrekt te hebben (6km rustig loslopen), togen we maandag met een vriend richting Herentals voor een MTB-tocht van zo'n 54 km.  De kerstavondmaaltijd was dan ook heel snel verteerd, al had ik op het einde moeite om het tempo te volgen.  Dinsdag stond dan de wekelijkse loop van de groep-Albert Hendrickx op het programma: ik koos voor een snelle training en rondde af in 21'; Ann deed het rustig aan en liep net geen 25' over de 5,3 km.  Daarna zorgde (nog-net-geen-master-)Danny voor een prettige verrassing met een lekker digestief.  Zo verteerde de tijdens de training oprispende rode kool des te beter !  (Hartelijk dank Danny, en prettige feesten ginds in Hamme ! )

En vandaag begonnen we terug aan het zwaardere werk: een lange duurloop van 27 km in 2u30'.  Dit ging voor allebei verrassend vlot; mijn hartslag bedroeg constant 127.  Blijkbaar heeft onze conditie gelukkig niet echt geleden onder de buikgriep van vorige week.  Het laatste half uur was het reeds volop aan het schemeren, en vooral in Zoerselbos zorgde dit - samen met de mist - voor een "spooky" sfeer: dit zijn echt de donkere dagen tussen kerstmis en nieuwjaar.

                                                                                           Patrick

22:04 Gepost door AnnAlice in Loopsport | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-12-06

Romantiek in de natuur: baltsende kraanvogels

grus grus balts 6

 

grus grus balts 10grus grus balts 5

kraanvogel.balts

grus grus balts 7grus grus

Grus grus betuigt z'n liefde...Kus kus had ook gekund...

 

Met heel veel dank aan de fotografen!

Een (foto van een) depressie op het blog van Marco Zuidpolo inspireerde me tot dit artikeltje over de oh zo gracieuze Kraanvogels of  Grus grus. Deze vogels zijn niet alleen sierlijk, tijdens de balts zijn ze ook nog eens erg romantisch, dansen om elkaar als de twee depressiekernen op het blog van Mark. Romantiek zonder commercie...heel anders dan bij de mens, die deze tijd van het jaar - en al zeker tegen Valentijn- op cadeautjesjacht gaat om z'n liefde te betuigen. (Laten we hopen dat hij dat op de andere dagen van het jaar toch ook op een andere manier kan). Bovendien misstaat deze kraanvogel eigenlijk niet in deze kerstperiode, waarin we elkaar zo vaak vrede en geluk toewensen. Lees maar.

In Japan staat de kraanvogel van oudsher symbool voor geluk, hoop en een lang leven. Als dusdanig genoot hij tot aan het Meiji-tijdperk de bescherming van de heersende macht, en werd hij gevoerd door de boeren. Helaas werd de bescherming toen opgeheven en dat betekende voor Grus grus bijna de uitroeiing.

"Ik zal vrede op jullie vleugels schrijven"

Sadako Sasaki was bijna twee jaar, toen op 6 augustus 1945 de bom explodeerde, anderhalve kilometer van haar huis in Hiroshima. Schijnbaar ongeschonden vluchtte ze met haar moeder en oudere broer naar de Oto Rivier, waar ze werden doorweekt door de radioactieve zwarte regen die de hele dag viel.
Tot haar twaalfde leek Sadako een normaal, gezond meisje. Ze was de beste hardloopster in de 6e klas. Plots kreeg ze leukemie. Volgens de volkswijsheid zou het vouwen van duizend kraanvogels iemand behoeden tegen ziekte. Sadako was dapper en ging aan de slag. Ze  zei: "Ik zal vrede op jullie vleugels schrijven en jullie zullen over de hele wereld vliegen." Maar Sadako had niet de kracht om die duizend te halen. Nadat ze er 964 had gevouwen, stierf ze op 25 oktober 1955. Haar vrienden hebben de resterende papieren kraanvogels toegevoegd en met haar begraven.

Sindsdien is de kraanvogel internationaal symbool voor nucleaire ontwapening en vrede. Sadako's klas begon een nationale campagne om een monument voor haar te bouwen. Dat werd opgericht in 1958 en het herdenkt alle kinderen die hebben geleden onder de bom. Op de top van het ovale, granieten onderstuk, dat de legendarische "Mountain of Paradise, Mt. Horai" symboliseert, staat een jong meisje dat met gestrekte armen een gouden kraanvogel vasthoudt. In het onderstuk is ruimte voor de duizenden kleurrijke papieren kraanvogelstrengen die mensen elk jaar uit Japan en de hele wereld toesturen. (Bron: http://www.ivnvechtplassen.org/ivn_vogels_winter/Kraanvog...)

 

Nog een paar weetjes over Grus grus (vnl. uit Wikipedia):

Het woord "pedigree" (stamboom) is een verbastering van het oud-Franse "pie de grue", wat "kraanvogelpoot" betekent, omdat een stamboom er net zo uitziet als de tenen aan de voet van een kraanvogel.

Het Egyptische hiëroglief-symbool voor de letter B is de kraanvogel. 

 Het oude volk van de Azteken in Zuid-Amerika dankt zijn naam aan de kraanvogels: de Azteken zijn oorspronkelijk afkomstig uit de landstreek Aztlan, hetgeen betekent: Dichtbij de kraanvogels (azta = kraanvogels, tlan = dichtbij)

Omstreeks midden februari keren de kraanvogels weer terug naar hun broedgebieden; tijdens die trek landen ze massaal nabij het Lac du Der in Frankrijk. Sommige kunnen niet wachten tot thuis, en oefenen alvast hun spectaculaire paringsdans. Het loont dan echt de moeite een weekendje in die streek te plannen. Deze vogels zijn écht heel indrukwekkend.

 Eerder werd een ander logje op dit blog aan Grus grus gewijd: "Als je 'groes groes' boven je hoofd hoort...".

12:05 Gepost door AnnAlice in Natuur | Permalink | Commentaren (5) | Tags: grus grus, kraanvogels, balts |  Facebook |

19-12-06

 Uitzieken onder de kerstboom

Kerst2007Nooit eerder waren we met z'n vijven tegelijk ziek (eigenlijk zijn we maar zelden ziek). Vandaag wel. Iedereen thuis, strijk in de zetels of in het logeerbed op de mezannine. Hoewel we er met een dagje of twee uitzieken onder een dekentje allemaal wel zouden doorkomen, moesten we er toch de dokter bijroepen - kwestie van een doktersattest voor de tienerdochters en hun vader. Ik was er gisterenochtend als eerste mee gestart: heel de dag door heb ik onze schoteldoek flinke concurrentie aangedaan. Ik dacht dat het misschien een nasleepje was van de 1/2M in de regen zaterdag in Lier, maar toen in de namiddag eerst onze Sara haar bed boven haar bureau begon te verkiezen om te studeren, en daarna Emmie bij mij met hoofd- en buikpijn in de zetel kroop, en tenslotte ook Patrick misselijk en koortsig van 't werk thuiskwam, werd het duidelijk dat niet de 1/2M de schuldige was. Alleen ons Liselotte bleef dartel rondhuppelen, en bereidde zich een flinke maaltijd: gebakken aardappeltjes, tomaat, sla en mozzarella. De rest bedankte voor alles wat met eten te maken had. Ook tijdens de Spaanse les - gelukkig had ik met de cursisten afgesproken om bij wijze van kerstfeestje een Spaanse film te bekijken - moest ik helaas elke tapa weigeren die me werd aangeboden. Jammer, want sommigen hadden er echt wel hun werk van gemaakt. Net als Liselotte, wiens mozzarellaschoteltje in het midden van de nacht helaas langs dezelfde weg weer naar buiten wilde. Daarmee was ook nummer vijf gesneuveld. Inmiddels zijn bij de vrouwen van 't gezin koorts en misselijkheid flink afgenomen, maar in Patrick zit nog steeds niet veel leven. Hij had vandaag trouwens een dagje verlof. :-(

17:50 Gepost door AnnAlice in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17-12-06

Raindrops keep falling - 3e natuurloop

We zijn net terug van een rustige herstelloop (ca 14km in 1u28'; HF<120) na de 1/2M gisteren.  En wat voor een 1/2M !!! Deze week meldde men in het nieuws dat er door klimatologische veranderingen meer neerslag valt dan vroeger.  Tijdens de 3e natuurloop in Lier hebben we dat aan den lijve ondervonden: het regende pijpestelen, of waren het oude wijven; de hemelsluizen stonden open; het goot; de regen viel met bakken uit de hemel; het pletste; er was stortregen, malse regen, motregen en felle regen.  Daarenboven stonden er ook nog plassen op de weg ! M.a.w.: we waren nat - zeiknat. 

Maar toch gelukkig, want snel gelopen (om rapper een "natte" - maar deze keer wel warme - douche te kunnen nemen).

Ann verbeterde haar PR met maar liefst 5'40" (!!!) en finishte in 1u39'00" , opnieuw op een 4e plaats (net na Anke van Disrun).  Maar de afstand tot de eerste drie was kleiner dan tijdens de 10mijl van november.  Knappe prestatie ! (Tussentijden: 10km in 47'30" en 15km in 1u10').

Ikzelf haalde het in 1u26'42" (net boven mijn PR).  Tussentijden: 10km in 42' en 15km in 1u02'30"). 

APSO-clubgenoot Gino Casier finishte 2e in 1u13'48".  Uiteindelijk liepen er - ondanks de weersomstandigheden - nog 197 moedigen (waaronder mijn collega's Dirk en Rudi) de 1/2M uit.

Proficiat voor iedereen die gisteren - in Lier of elders - het weer trotseerde om te lopen.

                                                                                        Patrick

 

18:11 Gepost door AnnAlice in Loopsport | Permalink | Commentaren (5) | Tags: natuurloop lier |  Facebook |

14-12-06

Eusebio is niet meer

B1Eergisteren kregen we bericht uit Spanje. Onze vriend Eusebio is overleden, een auto-ongeval. 71 jaar was deze sympathieke, vive man, die me zo vaak aan mijn eigen vader herinnerde. Eusebio was een Bask, die ik in penibele omstandigheden leerde kennen. Het was in 1983. Een grijze, natte zondagochtend. M'n neef, bij wie ik logeerde in Pedernales (aan zee), vond het ondanks het weer geen goed idee om de hele dag op het appartement te blijven. Enthousiast als hij (terecht) was over zijn Euskadi (=Baskenland) stelde hij voor om samen een autotocht te maken om het binnenland te verkennen. Ik herinner me niet meer waar we overal gezeten hebben, maar wel dat de regen ons steeds vergezelde, achter elke bergflank opnieuw. Toen we net besloten hadden weer huiswaarts te keren omdat de regen inmiddels met bakken uit de lucht viel, stond er op het smalle baantje waarop  we reden een enorme plas - het leek wel een vijvertje. Om een of andere reden moesten we erdoor. Ik stapte uit om wadende door de plas Ramón in de auto te gidsen (kwestie om te zien hoe diep de plas was - hij reikte ergens tot halverwege mijn kuit). Net toen ik hem wenkte om toch maar iets meer het midden van de baan te kiezen, zakte de auto schuin weg en stroomde meteen halfvol water. Het bleek achteraf dat onder het baantje door  normaal een klein beekje (nu bijna een kleine rivier)  kabbelde en dat de auto van het wegdek gegleden was. Gelukkig bleef het zoontje van vier, Urtxa, kalm in z'n kinderzitje  - terwijl de vader naar een nabije boerderij snelde voor hulp - en kon hij mij helpen om hem uit z'n zitje te krijgen (ik had toen geheel geen ervaring met kinderslotjes). In de boerderij woonde Charo en haar familie. Lief, gastvrij, heel gastvrij, maar met de auto helpen kon de dame niet, en haar man Eusebio was naar zijn atelier iets verderop vertrokken omdat hij het met al die regen niet vertrouwde. Twee nachten en twee dagen heeft het gezin ons onderdak verleend. Baskenland was een puinhoop. B20Overstromingen, desprendimientos (stukken berg die loskomen en een barrikade over de weg werpen), plakken asfalt van 30 m die een eind verder over de weg gespoeld waren, een ravage in de Casco Viejo (oud centrum van Bilbao), modder in de huizen, uitgevallen telefoonverbindingen en vaak geen elektriciteit - de halfverzopen auto was niets in vergelijking met de ellende van veel mensen. Twee dagen konden we geen kant op, en ook Sofie niet die ons vanuit Pedernales met een andere wagen zou komen terughalen. Maar twee dagen lang was ik voor de zoveelste keer getuige van de eindeloze gastvrijheid van de Basken. De Basken, een volk dat de meesten van jullie waarschijnlijk alleen maar in verband brengen met bomaanslagen. Zeker in die jaren was het nog zo dat bomaanslagen het enige niews waren dat vanuit Baskenland tot in ons Belgenland doordrong. Razend was ik toen ik vaststelde dat mijn ouders thuis van heel de watersnood in Vizcaya (Baskische provincie) niet meer hadden vernomen dan dat 'het er flink geregend had' - terwijl ik, van zodra het kon, het land hals over kop verlaten had om hen vanaf elders zo snel mogelijk te kunnen geruststellen dat ik okay was.

Als herinnering aan Eusebio voeg ik hieronder wat beelden toe van onze laatste wandeling naar de top van de Monte Oíz in 2005.B3B4B7B5B8B6

 

 

 

 

PS: Als je kijkt naar de foto's op deze link waar forumleden wat beeldmateriaal bij elkaar gezet hebben (je moet de hele topic doorscrollen, ook de tweede pagina ervan), dan zal je mijn woede bij thuiskeer toen begrijpen: waarom drongen alleen de bommen door?

11:23 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (6) | Tags: baskenland |  Facebook |

11-12-06

Van Grease tot vetloop

Grease... of een weekend in het teken van 'vet'. Vrijdagavond hadden de tienerdochters 'Grease' in de recorder gestopt. We keken (al dan niet met een half oog) nog mee naar het laatste derde of zo - genoeg in elk geval om door wat weemoed overvallen te worden. Soms lopen de dingen toch raar in 't leven. Ik was even oud als onze oudste (16), toen ik de film ergens eind de jaren 70 met enkele klasgenoten - en mijn droomprins van die tijd, die inmiddels aan MS overleden is - in de bioscoop ging kijken. Dat het vriendje ook mee was, wisten m'n ouders natuurlijk niet, want dan was het huisarrest voor een paar weken; tja, zo ging het toen nog (cfr. De jeugd van tegenwoordig - Het internaat). [Even terzijde: sommigen onder jullie zijn inmiddels misschien aan het rekenen geslagen om mijn leeftijd te achterhalen, want dat is vaak zo'n reflex als je plots gegevens te lezen krijgt zoals hierboven. Wel zie, hierbij een tip: je kan je gok verifiëren bij wedstrijduitslagen. Tot daar dit intermezzo.] Enfin, onze jeugd, hoe geëvolueerd ze ook is, weet blijkbaar toch nog wat van de voorgaande generatie te appreciëren. Zo genieten onze dochters keer op keer van Grease, zie ik weer broekspijpen in laarzen gestopt, hoor ik remakes van onze jeugdhits... (zoals Tainted Love van Softcell, wat ze helaas in een afschuwelijk jasje gegoten hebben, maar ook min of meer ongewijzigde, waarvan ik jullie voorlopig een paar titels schuldig blijf). In elk geval is het m.i. nu stilletjes aan tijd om uit te kijken naar Main Street van Bob Seger.

Maar enfin, ik wil de titel van dit blog niet uit het oog verliezen. Vrijdagavond keken we naar de dansende highschoolstudenten in Grease, zaterdagavond brachten we het geziene in de praktijk: Amentifuif! Alle Amentisten (50-tal) mochten wat vrienden uitnodigen zodat we uiteindelijk met een 200-tal fuifnummers zouden zijn. Niet genoeg om een klein zaaltje vol te proppen, maar wel goed voor veel ruimte op de dansvloer. De rest van het zaaltje werd opgevuld met de keiharde noten van discobar 'De witte stilte'. De muziek was voor ieders wat wils, met een sprong tot zelfs in de jaren 50, hoewel het merendeel dateerde van 70/80 en begin 90 (dus bijna hedendaags, met een knipoog naar de vorige alinea). En verzoeknummers werden bijna allemaal gevonden en gedraaid: dus konden we ons ook uitleven op Dire Straits, Joy Divison, New Order, TC-Matic, U2, Sisters of Mercy en nog wat ander New-wavegeweld. Al bij al was het halfdrie toen wij samen met onze logés naar huis afzakten.

Voor we naar de fuif vertrokken, liepen we zaterdagnamiddag in Brasschaat een soms toch vette cross (zie verslag van Patrick hieronder). De ziel heb ik uit mijn lijf gelopen, zeker toen Patrick me de laatste meters nog toeriep om te spurten omdat iemand snel begon te naderen. Enfin, allicht daardoor kon voor mij afgetikt worden op 13 min rond. Helaas had de organisatie bij verwerking van de gegevens een en ander door elkaar gegooid en mij met een verkeerde tijd op een lagere plaats gezet. Gelukkig hadden een paar faire medeloopsters dat al snel opgemerkt (en gemeld) en was het euvel al (bijna) hersteld toen ik na het uitlopen en douchen het prijzenlokaaltje binnenstapte. Mijn streefdoel wiens naam ik hier niet verklap, heb ik een halve wedstrijd kunnen bijhouden (zelfs heel even haalde ik haar in, maar dat vond ze blijkbaar niet zo'n goed idee - ik achteraf ook niet, maar toen zat ik haar letterlijk op de hielen), maar halverwege de tweede ronde heb ik haar moeten laten gaan, zodat ze een 20-tal seconden voor me eindigde.

En ook zondag mocht het 'vet' niet ontbreken. Of toch? In de namiddag vertrokken we bij wijze van herstel voor een vetloopje van zo'n 14 km richting Oelegem. Maar het bleef voor mij bij 'vertrekken'. De eerste km bleken we tegen 12 km/u gelopen te hebben en uiteindelijk hielden we dat tempo 13 km lang aan. Alleen de laatste km (de 14de dus) gunde ik mezelf om echt uit te lopen. Voor Patrick zal het wel een vet/herstelloopje geweest zijn; voor mij was het best wel pittig (zeker na een snelle cross, drie uur springen op een dansvloer, en een kort nachtje). We sloten de zondag af met een rijke (lees: vette) racletmaaltijd en de vette kuif van Bucky van Het Eiland. (Geef mij toch maar Versavel, collega van Van In).

 

12:19 Gepost door AnnAlice in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cross, amenti, grease |  Facebook |

09-12-06

veldloop Brasschaat

Na de snelle dinsdagavondtraining (zie verslag van Bart Runner for Runners) en wat intervals op woensdag, was het vandaag weer tijd voor "crossen in de bossen".  Brasschaat was de crime-scene.  We waren net te laat om de zusjes Huygen te zien eindigen op resp. plaats 1 en 2 in hun categorie, maar wel op tijd om te supporteren voor Simon (nr 1 !), Matthias en Kevin.  Ann haalde bij de vrouwen een heel mooi resultaat (al weten we door een fout in de uitslag niet juist welke plaats en tijd) en was weer wat korter bij de "toppers".  Ikzelf kon na een snelle en tumultueuze start net niet aansluiten bij een groep van zo'n 7 lopers, ook al bleef  "het gat" beperkt  tot 10à20m.  Uiteindelijk werd ik 20e in 22'48" (6 km).  Een wederoptredende Ralf (vorig jaar liep hij hier de kwetsuur op die hem bijna een jaar aan de kant hield) startte rustig, maar kon elke ronde iets versnellen (welcome back !).  Bij de seniors geen Dries VD aan de start, maar wel Danny die nog eens vanuit het Waasland naar de Kempen afzakte om stilaan afscheid te nemen van zijn categorie want hij wordt over 3 maand 40 jaar.  Als "oudje" deed hij het behoorlijk tussen het "jonge geweld".

Het parcours in Brasschaat is heel gevarieerd: een stuk over een dikke laag bladeren, enkele stukken harde dolomiet, maar ook een heel drassig stuk over een grasveld.  Moeilijk om de juiste lengte spikes te kiezen !  De prijsuitreiking nadien verliep nogal chaotisch in het veel te kleine clublokaal.  Maar de bouwplannen voor een nieuw lokaal hingen al omhoog.

Proficiat aan iedereen die meeliep en tot op een volgende cross.

                                                                                        Patrick

06-12-06

een inspanning van lange adem

 Nee, deze keer geen duurloop van meer dan 20km, maar wel de lectuur van een stripverhaal; of beter gezegd “een grafische roman” (graphic novel).  Inderdaad; alhoewel dit een stripverhaal is, kostte het me toch heel wat uren om de 285 pagina’s (!) van “Onder Palestijnen” te verwerken.

De auteur van dit boek - Joe Sacco - werd geboren op Malta in 1960, maar groeide op in Australië en de USA.  Hij studeerde journalistiek en reisde de hele wereld rond als reporter.  Enkele van zijn ervaringen verwerkte hij in stripverhalen (of “grafische romans”).  Voor zijn boek “Palestine” uit 1995 (vertaald als “Onder Palestijnen”) kreeg hij in 1996 de American Book Award.  Nadien tekende/schreef hij ook boeken over de strijd in ex-Joegoslavië (o.a. “Fikser”).

“Onder Palestijnen” gaat over zijn bezoek aan Israël en de bezette Palestijnse gebieden (Westbank, Gaza) op het einde van de eerste Intifada (begin jaren 90).  Hij gaat er op zoek naar gewone Palestijnen om naar hun verhalen te luisteren.  Maar in al die verhalen komen steeds weer (tot vervelens toe) dezelfde thema’s terug : de onderdrukking door Israël, het geweld (langs beide zijden), de armoedige levensomstandigheden en de frustratie over hun uitzichtloze situatie.  Want uit al de gesprekken (ook degene die hij heeft met Israëliërs) blijkt duidelijk dat een oplossing van het conflict nog niet in zicht is.  Het is een grimmige wereld waarin deze mensen leven, en Sacco’s krachtige zwart-wit tekeningen brengen dat heel goed tot uiting. 

 

 

Toch is het niet allemaal kommer en kwel: het warme onthaal dat Sacco ten dele valt (steeds krijgt hij thee met massa’s suiker aangeboden), en zijn zelfrelativerend cynisme temperen af en toe de ernst van het verhaal. Een voorbeeld: een Palestijn vertelt over zijn neef die getroffen is tijdens een van de raids van het Israëlische leger: ‘Heel goed nieuws, het komt goed met hem, de kogel is niet door z’n schedel gegaan. Maar degene die in zijn kont geschoten is, die geeft misschien complicaties.’

De inleving in dit boek is dankzij de heel expressieve tekeningen veel sterker dan bij gewone non-fiction.  Toch weerhoudt Sacco zich ervan om een eenzijdig standpunt (tegen Israël; pro Palestijnen) in te nemen.  Hij vertelt de verhalen die hij gehoord heeft, en het is aan de lezer om zelf een mening te vormen. Ik begrijp in ieder geval na lezing beter waarom (sommige) Palestijnen naar de wapens grijpen.

Dus: niet voor tere zieltjes, of Jommeke-fans, maar wel een aanrader voor iedereen die iets meer wil weten over het Joods-Palestijnse conflict, en geen zin om een droog geschiedenisboek te lezen. 

 

     (Joe Sacco zoals hij zichzelf tekent in het boek, en daarnaast een foto)

 

Voor de bloglezers uit Zandhoven: na 8 weken ten huize “Lof der Zotheid” is het boek terug beschikbaar in de plaatselijke bib.  Veel leesplezier !:)

                                                                                                         

                                                                                                        Patrick

20:17 Gepost door AnnAlice in Gelezen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: joe sacco, graphic novel, onder palestijnen |  Facebook |

05-12-06

 Geen titel

red_umbrella... want het is een bijschrijfblogje. De voorbije week is weer zo omgevlogen dat van bloggen weinig in huis kwam. En als je bovendien meer een bloglezer dan een blogger bent (zie About me), tja...dan... Enfin, één ding heb ik toch wel opgestoken: van de regen schijnen we in het weekend allemaal nogal genoten te hebben. Patrick en ik deden zondagnamiddag een (ook voor mij) rustige duurloop van 23K in 2u08 tegen een hartslag van gemiddeld 142 (139-145 navenant brug, tegenwind, einde van de tocht...). Het ging, maar toch verbaast het me telkens opnieuw dat conditie zo snel verwatert. Drie weken geleden liepen we een 1/2M in Kasterlee, vorige zaterdag nog 10M in Lier, woensdag 15K in Zoerselbos, en tussendoor nog 3 x 13Ken een 7-tal keer tussen 7 en 10K (goed voor 150 km in totaal). Je denkt dan dat je een traininkje van 23 eens makkelijk gaat afhaspelen want je bent goed gerodeerd, maar eigenlijk...Die 23km zondag heb ik rustig uitgelopen (de laatste kms werd het wel wat zwaar in de benen), maar ik zou het ook niet sneller gekund hebben (terwijl dat wel ging in Kasterlee en Lier). Misschien heeft het ook wel te maken met vermoeidheid en het feit dat je je op een training niet zo voorbereidt als op een wedstrijd (voldoende rust vooraf, de koolhydraten, de drank onderweg...) Enfin, dat is waarmee m'n lieve man me telkens wil troosten. En misschien heeft hij wel gelijk. Vrijdag maakten we nog een mountainbiketocht van 54 km richting Lille/Wechelderzande ( en de 'bergen' aldaar), en zoiets doen we natuurlijk niet vlak voor een wedstrijd. Wat het MTB-en betreft, da's toch ook wel leuk. Het zijn wel vooral m'n benen die moe worden, want mijn hartslag blijft rustig rond 135 hangen, terwijl ik eigenlijk volop katoen geef en het gevoel heb dat mijn benen zullen afvallen. Bij lopen is dat toch wel heel anders; zeker bij een cross: dan willen de benen nog wel, maar zegt de bovenwinkel: 'genoeg!'  En terwijl het nu toch over MTB gaat: zondag na de 10M Natuurloop Lier (27.11)  namen we deel aan onze eerste 'officiële' veldtoertocht (Zandhoven). We schreven in voor de langste afstand (40K), maar uiteindelijk stonden er op onze kilometerteller maar 37. Het weer was de zondagse trappers goed gezind, en het parcours was soms wel modderig, maar over het algemeen doenbaar - het zou deze laatste zondag wel wat anders geweest zijn! De opkomst was talrijk, 1300 deelnemers, een beetje boven de verwachting van de organisatoren, met als resultaat dat de laatste vertrekkers (waaronder wij die achter de hoek wonen) aan de (enige) bevoorradingspost enkel nog (met sportdrank aangelengd en puur) water konden krijgen. De koeken, de repen, de soep, de échte sportdrank...alles op. Maar de mensen waren vriendelijk, en da's ook veel. Trouwens, wij hadden net voor vertrek ontbeten, en konden er dus nog wel een extra uurtje tegen. Maar een collega van Patrick, die zich al een paar kms op de soep verheugd had, kon er niet om lachen. Blijkbaar heeft ze de rest van de tocht op basis van mijn energiereep toch overleefd, want Patrick heeft geen overlijdensbericht ontvangen. Na afloop kregen we aan de bar nog een flinke fruitsap ter compensatie van de gemiste lekkernijen onderweg. En ook onze fietsen werden netjes met een hogedrukreiniger afgespoten. Terwijl dat gebeurde, kwam een man die ons onderweg had ingehaald angstvallig informeren: of ik wel vaker toertochten meedeed? Toen hij hoorde dat dit mijnMTB eerste was, kreeg ie 't effe benauwd, want die vrouw voor hem inhalen had hem toch veel meer moeite gekost dan hij verwachtte - wat een afgang!, vond hij. Ik heb hem dan maar gerustgesteld met het feit dat we duurlopers zijn, zodat hij met een gerust gemoed toch nog wat van z'n zondagnamiddag kon genieten.  

16:07 Gepost door AnnAlice in Loopsport | Permalink | Commentaren (1) | Tags: veldtoertocht, mtb, duurloop |  Facebook |