22-03-08

Marathon, een keertje anders

MARATHONnieuwintekstTheater 'Marathon'

 Datum: vrijdag 18/04/2008 20.30 tot 21:00

Rob Sian en Tony Dunham schreven samen Marathon, een stuk over vriendschap en obsessie. Bert Cosemans speelt een maniakale marathonloper die zijn leven hoopt te vergeten in de zuiverheid van het lopen. Lopen als religie. Bart Van Avermaet speelt zijn maat, de pragmaticus, die niet verlegen zit met een mop. Hedonisme in menselijke vorm. De clash tussen deze twee persoonlijkheden met hun verschillende visie op de wereld staat garant voor een levendig, ontroerend avondje theater. 90 minuten bloed, zweet en tranen. Hilarisch en gevoelig tegelijkertijd. Een ‘must’ voor alle joggers en lamzakken! Vertaling door Tableau nr.1

locatie:
De Notelaar
Lierselei 19
2390 Malle

organisatie:
gemeenschapscentrum Malle ism Davidsfonds Westmalle
Sint-Jozeflei 26
Tel.: 03-312.33.75
ilse.vandeschoor@publilink.be

Bron: http://www.malle.be/pages/event.aspx?id=61812

-------------------------

Een makkelijke Marathon mag ook wel eens. Onze kaarten zijn dus alvast besteld. Smile

07:45 Gepost door AnnAlice in Gelezen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-02-07

Mevrouw Verona daalt de heuvel af

Nee, mevrouw Verona is geen Italiaanse alpine-skiester, en ook geen collega-blogger/jogger die een heuveltraining op haar programma staan heeft.  Mevrouw Verona is een weduwe van 82jaar wiens man lang geleden zelfmoord pleegde nadat hij ongeneeslijk ziek werd.  Samen hadden ze een huis gekocht in het afgelegen (Waalse/Franse?) dorpje Oucwègne, en hadden er genoten van elkaar, van de kleine dorpsgemeenschap met al zijn excentrieke figuren, van de eenzame honden die steeds weer kwamen opdagen, en van de natuur.  En nu is ze aan het einde van haar leven.

Mevrouw Verona daalt de heuvel af” is een prachtig geschreven novelle van Dimitri Verhulst.  Deze jonge Vlaamse schrijver (°1972) hanteert in dit dunne boekje (112p) onze Nederlandse taal als een prachtig instrument om een eenvoudig, maar heel intens liefdesverhaal te creëren.  Het loont dan ook echt de moeite geregeld eens een zin of passage te herlezen en te genieten van het woordenspel.   Ondanks de ernst van het verhaal, zorgt Verhulst ervoor dat je ook geregeld glimlacht. 

Het is bijna Valentijn en dit boek is ideaal leesvoer voor iedereen die gelooft (of: wil geloven) in Liefde voor het leven.  Ter illustratie dit citaat over de mannen van het dorp die stiekem dromen van de weduwe: (…) Telkens dapper in hun voornemens zonk de moed hun in de schoenen wanneer ze dan uiteindelijk in dat huis waren, want weinig wisten zij van de liefde, doch voldoende om hier te zien dat Mevrouw Verona er nog steeds de intresten van inde (…)”.

                                                                                         Patrick

 

06-12-06

een inspanning van lange adem

 Nee, deze keer geen duurloop van meer dan 20km, maar wel de lectuur van een stripverhaal; of beter gezegd “een grafische roman” (graphic novel).  Inderdaad; alhoewel dit een stripverhaal is, kostte het me toch heel wat uren om de 285 pagina’s (!) van “Onder Palestijnen” te verwerken.

De auteur van dit boek - Joe Sacco - werd geboren op Malta in 1960, maar groeide op in Australië en de USA.  Hij studeerde journalistiek en reisde de hele wereld rond als reporter.  Enkele van zijn ervaringen verwerkte hij in stripverhalen (of “grafische romans”).  Voor zijn boek “Palestine” uit 1995 (vertaald als “Onder Palestijnen”) kreeg hij in 1996 de American Book Award.  Nadien tekende/schreef hij ook boeken over de strijd in ex-Joegoslavië (o.a. “Fikser”).

“Onder Palestijnen” gaat over zijn bezoek aan Israël en de bezette Palestijnse gebieden (Westbank, Gaza) op het einde van de eerste Intifada (begin jaren 90).  Hij gaat er op zoek naar gewone Palestijnen om naar hun verhalen te luisteren.  Maar in al die verhalen komen steeds weer (tot vervelens toe) dezelfde thema’s terug : de onderdrukking door Israël, het geweld (langs beide zijden), de armoedige levensomstandigheden en de frustratie over hun uitzichtloze situatie.  Want uit al de gesprekken (ook degene die hij heeft met Israëliërs) blijkt duidelijk dat een oplossing van het conflict nog niet in zicht is.  Het is een grimmige wereld waarin deze mensen leven, en Sacco’s krachtige zwart-wit tekeningen brengen dat heel goed tot uiting. 

 

 

Toch is het niet allemaal kommer en kwel: het warme onthaal dat Sacco ten dele valt (steeds krijgt hij thee met massa’s suiker aangeboden), en zijn zelfrelativerend cynisme temperen af en toe de ernst van het verhaal. Een voorbeeld: een Palestijn vertelt over zijn neef die getroffen is tijdens een van de raids van het Israëlische leger: ‘Heel goed nieuws, het komt goed met hem, de kogel is niet door z’n schedel gegaan. Maar degene die in zijn kont geschoten is, die geeft misschien complicaties.’

De inleving in dit boek is dankzij de heel expressieve tekeningen veel sterker dan bij gewone non-fiction.  Toch weerhoudt Sacco zich ervan om een eenzijdig standpunt (tegen Israël; pro Palestijnen) in te nemen.  Hij vertelt de verhalen die hij gehoord heeft, en het is aan de lezer om zelf een mening te vormen. Ik begrijp in ieder geval na lezing beter waarom (sommige) Palestijnen naar de wapens grijpen.

Dus: niet voor tere zieltjes, of Jommeke-fans, maar wel een aanrader voor iedereen die iets meer wil weten over het Joods-Palestijnse conflict, en geen zin om een droog geschiedenisboek te lezen. 

 

     (Joe Sacco zoals hij zichzelf tekent in het boek, en daarnaast een foto)

 

Voor de bloglezers uit Zandhoven: na 8 weken ten huize “Lof der Zotheid” is het boek terug beschikbaar in de plaatselijke bib.  Veel leesplezier !:)

                                                                                                         

                                                                                                        Patrick

20:17 Gepost door AnnAlice in Gelezen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: joe sacco, graphic novel, onder palestijnen |  Facebook |

11-11-06

Midas of Judas...

Midas Dekkers

...door verraad aan de sport?

 

 

Vanmiddag op de boekenbeurs woonde ik de lezing bij van Midas Dekkers over zijn boek Lichamelijke oefeningen (eerlijk gezegd naar aanleiding van Liselottes post 'Hardlopers zijn doodlopers'. Ik arriveerde een beetje laat in de zaal omdat de voordracht van Marc Herremans en Paul Van Den Bosch was uitgelopen, zodat ik de inleiding miste. In elk geval heb ik genoeg van het interview bijgewoond om me te ergeren aan de man zijn uitspraken. En zo vaak ook die zichzelf tegenspreekt! Het komt erop neer dat sport op school overbodig is en stamt uit een tijd dat mensen moesten klaargestoomd worden om te dienen als kanonnenvoer (voor het leger dus); dat sport een recent gegeven is van pakweg 150 jaar (heeft die dan nooit gehoord van de balspelen bij bijvoorbeeld de Inca's, Maya's...?); dat wie lelijk is, sport om er toch goed uit te zien en dat hij dus niet snapt waarom mooie vrouwen toch naar de fitness gaan (misschien blijven die vrouwen precies door die fitness mooi? -  daar heeft ie blijkbaar nog niet bij stilgestaan); dat je lichaam na je 35ste sowieso aftakelt (toegegeven, maar je kan dat proces vertragen door te sporten - als ik nog maar Ju..sorry Midas' lijf vergelijk met dat van lopers die ik op wedstrijden zie...); dat het gek is te lopen van punt A naar punt B, want dat je met wandelen evenveel calorïeën verbruikt (tabellen spreken echter een andere taal!, en ook een auto verbruikt meer naarmate je sneller van A naar B rijdt), en dat je dan onderweg nog tijd hebt om na te denken en niet stikkapot aankomt (met zijn (niet-)conditie komt hij lopend uiteraard stikkapot aan, áls hij überhaupt aankomt); dat er geen studies zijn over het feit dat sporten gezonder is dan niet sporten (waarom stuit ik dan altijd op boeken waarin studies in dit verband vermeld staan?); maar dat wel werd vastgesteld dat je van sporten gemiddeld twee jaar ouder wordt, maar dat dat nutteloos is want daarvoor heb je dan ook twee volle jaren van je leven gesport. Met andere woorden: het was één grote lofzang in de oren van mensen die nooit sporten, en nu het excuus kregen om de rest van hun leven zo verder te doen. Arme Bloso sportinitiatieven,  arme Evie loopt, arme Canvas Marathon... Nu denk ik - hoop ik - dat hij het vooral gemunt heeft op massasporten, maar die nuance werd niet dik in de verf gezet. Een punt waarover ik het met hem eens kan zijn, is dat het onbetaamd is dat in berggebieden heel der bossen worden gekapt ten voordele van de skisport. Wat me verbaasde is dat Dirk Draulans, die het interview afnam, weinig weerwerk bood. En wat me niet verbaasde, is dat achteraf aan de signeerstand van Dekkers niemand stond aan te schuiven. Dat ik daar kon inkomen heb ik tegen Patrick nét iéts te luid gezegd. ;-)

Nog even iets over het gesprek van Marc Herremans en Paul Van Den Bosch: daar heerste een heel andere teneur. Zo'n wilskracht en doorzetting! Zeker weten dat M.H. vandaag weer mensen gemotiveerd heeft om toch door die eerste moeilijk weken van na-jaren-niks-doen-beginnen-sporten te bijten. Want zoals hij zelf zegt, wij kunnen zoveel meer dan hij, wij kunnen rechtstaan! (Met de vraag om recht te staan begint hij ook zijn babbel.)

Voor het overige was er veelste veel volk op de beurs om ervan te kunnen genieten. Eigenlijk is me dit jaar niet echt iets in het oog gesprongen - misschien wel omdat ik niet  naar iets op zoek was - tenzij een boek voor 12+ over de oorlogsjaren van 40-45, "Mijn gele ster" van Eva Wiseman (meer info op http://www.pluizuit.be/040916/Mijn%20gele%20ster.htm). Onze jongste is namelijk in de ban van het Dagboek van Anne Frank.

22:08 Gepost door AnnAlice in Gelezen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |