05-10-07

Spaans op tv

 Voor Telenet besloot om digitaal te gaan kon je standaard de Spaanse internationale zender TVE ontvangen. Door de komst van Meneer Digitaal met z'n bijhorende Box moesten een aantal zenders echter uit het analoge aanbod wijken. Dat lot ondergingen onder andere TVE, CNN, BCC World, Arte en nog een paar andere. 
Ik heb al vaak ondervonden dat veel mensen die de overstap naar de Digibox niet gemaakt hebben, helaas niet weten (Telenet maakt daar echt geen reclame omtrent!) dat ze de indertijd geschrapte zenders toch nog kunnen ontvangen mits gebruik van een zgn. cabletuner. Die kan je gratis in bruikleen bekomen bij de officiële dealers van Telenet. Je hoeft alleen een waarborg te betalen van 49€, die je bij inlevering van het toestel uiteraard weer terugkrijgt.
Wij hebben nu al een tweetal jaar zo'n tuner en dat werkt perfect. Dankzij de tuner kunnen we elke dag weer wat Spaans binnen de huiskamer halen.
Meer info vind je op onderstaande links:
http://onlinesupport.telenet.be/kanaiq/tccr1/iqRequest.do...  Info over hoeveel dit kost (--> NIETS!   Alleen waarborg van 49 € te betalen die je terugkrijgt bij inlevering van toestel) en link naar lijst van dealers.
http://telenet.be/347/0/1/nl/thuis/televisie/zenders.html  Overzicht van de zenders met/zonder cabletuner
Groetjes en een fijn weekend!

15:39 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: telenet, cable tuner, converter |  Facebook |

26-06-07

Fotomarathon, post 40

Pimientos fritos

Pimientos fritos, Navaleno (Soria), 2005

Wat km 40 in de M betreft, je bent nu heel blij dat je de 4 eindelijk op de juiste plaats in het getal ziet staan, even gelukkig misschien als ik bij de aanblik - en vooral het opsnuiven van de heerlijke geur - van pimientos fritos. Deze liggen in ons pannetje op ons campingfornuisje in Navaleno, een rustig dorpje zonder toeristen, tenzij enkele binnenlandse of een verloren gelopen Fransman of Nederlander. De camping is gemeentelijk, net als het grote, naburig openluchtzwembad, waarvan je als campinggast gratis gebruik mag maken. Overdag is het in deze streek lekker, zuiders warm, maar 's nachts - eigenlijk al vanaf een uur of zeven, acht 's avonds - kunnen de temperaturen er flink dalen. Ooit lag ik er in m'n slaapzak met pyama, sweater, warme stapsokken en een deken bovenop. We zitten hier dan ook op een hoogte van een flinke 1000 m. Rond tienen 's ochtends begin je de warmte van de zon lichtjes te voelen, tegen elven trek je alle overbodige kledij uit. Voor wie van het Spaanse binnenland houdt, is Gormaz (10KB)deze vrij authentieke streek een aanrader. Op cultureel vlak zijn er tal van oude dorpen en stadjes. Binnen een straal van zowat 30 km vind je Soria, Burgo de Osma, San Leonardo de Yague, Calatañazor, een prachtig middeleeuws dorp met straten van 'overhangende' huizen (op de link aub doorklikken doorklikken op videos en vervolgens exteriores), ... en tal van burchten en kastelen al dan niet in de hoedanigheid van ruïne, vaak hoog op een heuvel/berg torend over de vlakte(bijvoorbeeld la fortaleza de Gormaz...). Flirtend met de grens van de provincie Burgos vertoef je na +- 50 km in Santo Domingo de Silos (ja, het stadje van de zingende paters van enkele jaren geleden) of het middeleeuwse Covarrubias, en elk dorpje dat je onderweg passeert, lonkt je voor een bezoek of een aperitief op een terrasje. Btw, hou in Silos even halt bij  de Cañon de Yecla , een imposante kloof, die tegenwoordig heel veilig te doorwandelen is. Met anderen woorden, ook op sportief vlak kom je in de provincie Soria en aanpalenden aan je  trekken. In Navaleno zelf  vertrekken tal  van bewegwijzerde wandelingen - op z'n Spaans weliswaar, en dus kan je toch maar beter een (staf)kaart op zak hebben. Op een boogscheut ervandaan kan je een prachtige tocht maken door het Parque Natural del Cañon del Río Lobos, met z'n talrijke gieren en ander natuurschoon. Zowat halverwege de kloof passeer je de ermita (kapel) de San Bartolomé, vlak bij een grot waar je effe zalig in de schaduw kan kruipen. Voor je wandeling aanvat, kan je een bezoek brengen aan het informatiecentrum van het park in Úcero. Tijdens de hele wandeling kan je genieten van de aanwezigheid van de buitre leonado die boven je hoofd giert of z'n nest met jongen opzoekt. Een 20-tal km ten noorden van Navaleno ligt de Sierra (Picos) de Urbión, behorend tot de Sierra de la Demanda -hier balanceren we opnieuw op de grens tussen Soria, Burgos en La Rioja. Je kan er best stevige wandelschoenen aantrekken, want je kan er naar toppen boven 2000 m (Pico de Urbión, 2228m) of een hoogtewandeling maken rond de Lagunas de Neila, of de klim aan de Laguna Negra aanvatten. "Fuente de Castroviejo", Duruelo de la SierraIn elk geval, voorzie voldoende water voor onderweg! Wijn kan natuurlijk ook, want we zitten hier in de streek van de Duero, met zijn talrijke wijngaarden en bodegas. Ook de indrukwekkende stenen natuurstad Castroviejo, een geërodeerd landschap, is een bezoek meer dan waard, net als de Espacio natural la Fuentona met zijn rijke fauna en flora. Aan de ingang van het bezoekerscentrum staat een telescoop opgesteld die gericht is op de bergwand aan de overkant waarin tientallen gieren hun optrekje hebben. Tot slot, over de dino's in de streek hebben we het enkele dagen geleden al eens gehad.

Vind je dat dit een lange post geworden is? Tja, kilometer 40 is dan ook een lange, een verduiveld lange!

PS: de kleine foto's zijn internetvondsten.

PS2: ik weet het, veel links zijn in het Spaans. Mijn excuses hiervoor, maar zoals ik al zei, veel internationale toeristen vind je in de streek niet. Voor gedetailleerde info, raadpleeg het brein van Patrick!Voor wie het Spaans een probleem is, ik speel met het idee om hier over enige tijd een beknopte cursus Spaans op te starten. Maar voorlopig is het nog 'spelen'. En eerst nog vakantie natuurlijk!

PS3: luxe-logeertip: http://www.calatanazor.com/ (Calatañazor) - deze site geeft bovendien een prachtig virtueel beeld van het dorp, en de omgeving ('visita virtual', en 'entorno'). In de provincie vind je heel wat Casas rurales, die vaak te vergelijken zijn met een B&B, maar nogal eens een authentieke uistraling hebben. Sommige, zoals deze, hoeven niet onder te doen voor een chic hotel.

Kampeertip: Fuente del Botón (klik door op 'Instalaciones) in Navaleno om wille van de gezelligheid en kleinschaligheid, de vriendelijke uitbaters, en het gratis gebruik van het grote gemeentelijke openluchtzwembad (40-m-bad - tijdens de siësta van het dorp had ik het eens 50 lengtes lang voor mij alleen; nadien was ik toch wat duizelig toen ik uit het water wilde stappen) met glijbaan. Helaas loopt de weg Soria-Burgos iets hogerop, wat wat hinder geeft als een vrachtwagen passeert.

PS4: Soria, pueblo a pueblo, een overzicht van 181 dorpen. Klik op de naam van een dorp, en vervolgens op 'siguiente'.

23-06-07

Fotomarahton, post 37

 
Arrastre de piedra (2)

Idiprobak-steen, omgeving Lekeitio, Vizcaya, 2005

Nog 5 km te gaan. Nog 5 zware kms te gaan. Het is nu zaak om je vooral mentaal overeind te houden, en ervoor te zorgen dat je wil sterker is dan je lichaam want dat wil eigenlijk vooral ophouden. En dat zie je dan ook velen doen. Zelf put ik kracht door terug te denken aan start-to-run-proeven over dezelfde afstand; stel ik mezelf in de plaats van die mensen die het voor die 5 km ook knap lastig kunnen hebben, terwijl je er als begeleider ontspannen en gemakkelijk bijloopt. Als zij dat kunnen, moet ik deze vijf óók nog kunnen!!!

Arrastre de piedra oftewel Idi-probak of Gizon-probak is een Baskische volkssport. Zwaar? Ja, ik denk het. Alleszins is de steen die moet voortgesleept worden heel zwaar, gaande van 1500 tot 5000 kg. De inspanning is eerder van korte duur (1/2 uur, als ik me goed herinner). In die tijd moet de piste van de probaleku (tussen 22 en 28m naargelang het dorp) een zoveel mogelijk aantal keren worden afgelegd. Voor de steen worden twee ossen gespannen (idi-probak) ; het gebeurt ook dat mannen alleen (gizon-probak) de steen voortslepen (ik vermoed dat het dan om de lichtere exemplaren gaat).  Aan de kant wordt er druk gewed, want daar is het hem om te doen. De piste is aangelegd in kinderkoppen, de straatbedekking zoals die vroeger in de dorpen was. Immers, niet alleen deze idi-probak maar ook de andere volkssporten zijn ontstaan uit het alledaagse werk op het land van oudsher. Er werd om gewed wie het sterktste span ossen had, en de proef geschiedde dan op het dorpsplein of een andere geschikte straat. De groeven tussen de kinderkoppen verhinderen dat de ossen voortdurend wegglijden. Andere populaire sporten op het platteland zijn de aizkolaritza ofte corte de tronco (houtstammen klieven), sokatira of  tira de la cuerda (touwtrekken), arria-soketa of levantamiento de piedra (steenheffen)... De vissersdorpen hebben uiteraard hun eigen specialeit: segalariak of roeiwedstrijden. En, neen niet in skiffs of zo, maar in echte houten roeisloepen. Het is een prachtig zicht als je een team op zee ziet trainen, of beter nog, als je de sfeer en de kleurenpracht van een wedstrijd kan meemaken. Helaas sinds we hier ten huize De Zotten gedigitaliseerd zijn, hebben we nog geen enkele herri-kirola (Baskisch voor volkssport) life meegemaakt, en dus zijn er geen foto's voorhanden, tenzij de steen hierboven, maar die blijven dan ook altijd netjes op de probaleku, meestal het dorpsplein aan de kerk, liggen.

Agur! (Wie zoekt uit wat dat betekent?)

22-06-07

Fotomarathon, post 36

 
P8130157 (2)

Yemas, Soria, 2005
 
Als je deze yemas van de Hermanas clarisas de Soria zou kunnen verteren tijdens de laatste kms van een Marathon, dan zou je er opnieuw vandoor gaan als een sneltrein. Het zijn calariebommen, deze soort versuikerde eierdooiers, maar wel erg lekker. Helaas, tijdens de wedstrijd kan je je beter beperken tot die (vieze) gellekes.
 
En nu  een beetje postoperatief sportnieuws: vorige week is het me gelukt in totaal een 165km te MTB-en en 15 km te lopen. De laatste 60 km-tocht (zondag, Zandhoven-Herentals-Tielen-Zandhoven om te gaan supporteren voor Patrick, Bart en Ralf)) heb ik geprobeerd in het zog te blijven van Jean - gelukkig had hij er die dag al 100 km opzitten, en moest ik mijn bike niet sneller dan tegen +- 25km/u over de veldbaantjes jagen. Tegen het eind ging de teller helaas niet hoger meer dan zo'n 22 km/u. Twee dagen later liep ik de training van Loopgroep Albert helemaal mee, inloopronde (3 km) + grote ronde (7 km). Voor die laatste had ik 40 min. nodig; ondanks de warmte zat ik niet kapot, en had ik lang het gevoel van rustig te lopen (het wás ook rustig natuurlijk, maar toch). Donderdag opnieuw een 5-tal km gelopen in een halfuurtje. Het 10-km-tempo is blijkbaar weer standaard. In fietsen heb ik deze week nog geen zin gehad; alleen biken doe ik niet graag, en een echt doel om deze week naartoe te fietsen was er voorlopig niet. Loop ze!
Oh ja, een klik op de foto brengt je bij het recept van Yemas. Smakelijk!

15:32 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: yemas |  Facebook |

20-06-07

Fotomarathon, post 34

Dinosara

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sara de Soria, 2005

Foto's van oudere mensen treffen me vaak. De sporen van het leven, de wijsheid van de oude dag... Deze Sara ontmoetten we twee jaar geleden in een onooglijk dorpje in de provincie Soria in Spanje. Het was niet zo'n echt mooie dag, en we besloten om met de kinderen een tocht te maken op zoek naar dino's. De Ruta de los dinosaurios leidt langs verschillende dorpjes in het noordoosten van de provincie Soria waar sporen gevonden werden van dino's - gaande van voetafdrukken tot uitwerpselen. Onderweg in het landschap staan grote beelden van dino's opgesteld. Sommige daarvan waren tegen de donker-donkergrijze, onheilvoorspellende onweerslucht die er op een bepaald ogenblik hing, best wel indrukwekkend. Ergens op de route is er ook een museum gewijd aan deze tot de verbeelding sprekende wezens. Maar nu terug naar Sara. In een van de dorpjes werden we door haar aangesproken. Ze bracht ons zowat van de ene dinokeutel naar de andere, en allemaal wees ze ze met haar 'wandelstok' energiek aan. Daarbij vertelde ze boeiend over de dieren en hun levenswijze, dat ze zelf al eens op teevee gekomen was, dat profs terzake haar al om raad hadden gevraagd...Ongelooflijk deze vrouw van zo'n 70 jaar, zo energiek, zo verstandig - want geef toe: onthou al die namen van die dinosaurussen maar eens! (En dan nog in het Spaans ;-)) Geregeld greep ze me bij de arm, maar eigenlijk was dat niet nodig om mijn aandacht gevangen te houden. Het was een mooie belevenis, en ik vind het ook een voorrecht, om door deze dame op leeftijd gegidst te worden door een wereld van een paar miljoen jaar geleden. Ik vermoed dat ik me haar m'n ganse leven zal herinneren. Als je op Sara's foto klikt, gaat haar wereld voor je open. Morgen toon ik hier alvast een van haar lievelingen.

Para los que entiendan castellano:

"(...) la evidente atracción que generan los dinosaurios es capaz de desatar pasiones tales, que, en esta comarca soriana, no pueden quedar mejor resumidas que en la figura de Sara, una bretunesa de 66 años, que se ofrece como guía para enseñar y contar el origen y la historia de todas las icnitas que adornan las lajas de piedra que rodean su pueblo. (...)Pero el recorrido no acaba ahí. Incansable, apoyada en un desgastado palo de fregona que hace las veces de bastón y de puntero para señalar las icnitas, con un ritmo sorprendente para su edad y sin dejar de hablar, Sara conducirá a sus improvisados alumnos hasta el centro del pueblo, donde, en un corral, se pueden ver las huellas más pequeñas "de los dinosaurios chicos", el paso de las olas sobre la piedra, la rugosa piel de los grandes reptiles impresa en la roca en lo que se conoce como el cementerio o tres "culetazos", en palabras de Sara, porque "los dinosaurios se sentaban de culo". Luego, Sara lleva al visitante hasta su casa, donde guarda fósiles vegetales de robles y de palmeras gigantes y algún que otro caracol y conchas fosilizadas. Allí, enseñará los libros donde ha aprendido todo lo que sabe sobre dinosaurios, enseñanzas cultivadas al lado de los geológos y paleontólogos que han visitado el pueblo para estudiar las icnitas."

Bron: http://www.revistaiberica.com/rutas_y_destinos/cl/dinosaurios_sorianos.htm

 

16:15 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dinosaurus, sara, soria |  Facebook |

18-06-07

Fotomarathon, post 32

 
Vale gier (2)

Vale gier, provincia de Soria, 2005

Vale gier, oftewel buitre leonado, hier in zijn thuisland Spanje. Daar vind je ze in kloven en ravijnen, maar je ziet ze ook vaak met tientallen tegelijk boven vuilnisbelten fourageren.  Afgelopen weekend zijn er een hondertal exemplaren van deze vogels neergestreken rond Oudenaarde. Vanochtend zaten ze in Knesselare. Verwacht wordt dat ze rond tienen als de zon wat krachtiger is en voor thermiek gaat zorgen, zullen verder trekken. Als u dus een dezer dagen een hele grote buizerd ziet cirkelen, dan hebt u allicht een gier in het vizier. Doordat de Spaanse overheid verplicht om kadavers op te ruimen, vinden de dieren in eigen omgeving niet voldoende voedsel meer. Vele zijn al van honger omgekomen; deze groep heeft echter besloten zijn biezen te nemen en is noordwaarts getrokken. Helaas hebben ze de verkeerde richting gekozen, want ook bij ons en verder noordwaarts liggen kadavers niet voor het grijpen. De dieren zijn momenteel uitgemergeld, en allicht wacht hen ook de hongerdood. Een heel spijtige zaak. Hopelijk wordt een oplossing gevonden.

12:19 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vale gier |  Facebook |

08-06-07

Fotomarathon, post 22

 

Venetie zeep (2)
Venetië, 2005
 
Por los que sepan español:
¡Suerte!!
Los demás tienen buena excusa...
 
¡Hasta luego!
 

14:01 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-07

Fotomarathon, post 18

 
Iratxe

Bodegas de Irache te Estella (Spanje, 2005)          Klikken op de foto, en vervolgens doorklikken op 'History' en 'Source of the wine' brengt je ter plaatse. Er is zelfs een webcam; hou een glaasje bij de hand ! 

Trouwe lezers weten ondertussen dat wij Spanje-liefhebbers zijn.  Een van de vele facetten die mij boeien aan dit land, is de Santiago-route.  Wanneer ik in de bib, op een rommelmarkt of in een (2ehands)boekenwinkel een boek vind over deze pelgrimsroute, kan ik het niet laten om dat mee te nemen.  Zo vond ik vorig jaar op een uitverkoopbeurs het boek “In slakkengang op pelgrimstocht” van Ben Nimmo.  Van de vele boeken die ik al over de Camino las, springt dit er toch wel tussenuit; daarom deze korte samenvatting:

Ben Nimmo is een 27jarige Brit die aan de pelgrimstocht begint nadat zijn vriendin vermoord werd in Belize waar ze samen werkten in een ontwikkelingsproject.  Hij vertrekt eind maart 1999 in Cambridge en zal pas na 9 maanden Santiago de Compostela  bereiken.  Hij doet er zo lang over omdat hij een grote omweg maakt via België, Luxemburg en het Oosten van Frankrijk (Vogezen, Cantal, Cevennes, Pyreneeën).  Pas in Saint-Jean-Pied-de-Port sluit hij aan op de klassieke route, en loopt hij ook niet meer alleen.  In Estella passeert hij ook aan de Fuente del Vino, een – gratis ! – kraantje met rode wijn van het wijnhuis Iratche.  De foto van Ann’s fotomarathon is de waarschuwing die boven de tapkraan hangt.  Uiteindelijk bereikt hij Santiago op 30 december 1999. Onderweg heeft hij geld ingezameld als straatmuzikant; hij speelt immers trombone (en sleurt dat instrument dus constant mee, samen met een gigantisch grote – en zware ! – rugzak).  Zijn belevenissen onderweg, zijn ontmoetingen met allerlei mensen, de vriendschap die hij geeft en krijgt (hij wordt o.a. in België tot peter van een pasgeboren kindje gebombardeerd), zijn prille verliefdheid op een jonge Duitse, en natuurlijk ook de moeilijkheden die hij ondervindt (bv kamperen tijdens een stormnacht op een bergflank in de Vogezen) zorgen ervoor dat het boek je constant in de ban houdt.

Een heel leesbaar boek voor iedereen die van wandelen en avontuur houdt.

À propos, hoe zou het met de vader van Geert zijn op zijn tocht naar Compostela ?

                                                                                       Patrick

17:50 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: camino de santiago |  Facebook |

23-03-07

Barcelona 9 (nawoord)

Voor iedereen die naar Barcelona op reis wil en zeker voor wie volgend jaar de Marathon in deze mooie stad wenst te lopen, enkele correcties en aanvullingen op de toeristische parcoursbeschrijving die in februari op ons blog verscheen in 8 afleveringen:

-         het Palau Güell, een Gaudí-huis in een van de zijstraten (Nou de la Rambla) van de Rambla, dat we eindelijk dachten te kunnen bezoeken na jarenlange restauratiewerken, is nog steeds gesloten voor het publiek.  Volgens een bewakingsagent  zouden de werken nog twee jaar aanslepen … “por lo mínimo”.

-         een andere creatie van Gaudí – het Casa Batlló -  gelegen aan de Passeig de Gracía, is daarentegen sinds vorig jaar wel opengesteld voor het publiek.  Vele gidsen vermelden dit nog niet, zodat er (voorlopig) vrij weinig bezoekers zijn en je niet hoeft aan te schuiven.  Je kan er de heel mooie eerste verdieping bezoeken, het achtergelegen terras met veel mozaiekwerk, de prachtige traphal, de zolderverdieping met kloosterachtige gangen en kamers en het dakterras met de gekende Gaudí-schouwen.  De moeite waard ondanks de hoge inkomprijs.

-         we bezochten ook voor het eerst het uitzichtpunt van het Columbus-standbeeld (einde van de Rambla, aan de haven).  In de voet van de zuil kan je kaartjes kopen (nb: je kan hier ook fietsen huren !) voor de lift naar boven.  Veel plaats is er niet, noch in de lift, noch boven (het uitzichtpunt is in de bol onder de voeten van Christoffel); maar het uitzicht is prachtig.  Je hebt er een heel duidelijk zicht op de slingerende Ramblas, de nabijgelegen haven en de daken van de oude stad.

-         Men is van plan binnenkort de rommelmarkt “Els Encants” te verhuizen.  Nu bevindt deze gezellige markt zich nog naast de Plaça de les Glories Catalanes, maar wegens aanpassingswerken aan dit verkeersknooppunt, moeten de marktkramers op zoek naar een andere plek.  Voorlopig zijn er twee alternatieven aangeboden door het stadsbestuur: ofwel een braakliggend terrein nabij de Torre Agbar (dus in dezelfde buurt), ofwel de oude stierenarena “Las Arenas” aan de Plaça d’Espanya (nabij het vertrekpunt van de Marathon). 

-         Wie met het vliegtuig reist, kan de stad goedkoop bereiken met de trein.  Via een lange overdekte gang over de parking voor het luchthavengebouw bereik je het station.  Koop ineens een T-10 (tarjeta diez) : deze strippenkaart kan je immers ook verder in de metro en op de bus gebruiken.  Op die manier kost de trip naar de stad slechts 0,65 €.  Per uur zijn er twee treinen naar de stad (stoppen in Barcelona Sants, Passeig de Gracia en Estacio de França nabij Barceloneta).  Opgelet: valideer (kaartje in de gleuf van de doorgang steken) je T10 pas wanneer je de trein ziet aankomen, want binnen het uur na validering kan je zonder meerkost overstappen op metro of bus om zo je hotel te bereiken.  Het eindstation – Estacio de França – is trouwens prachtig gerestaureerd.

-         Tot slot nog een restauranttip in het vroegere Olympisch Dorp:  Restaurante Oriental La Villa (in het Centro Comercial op de Av Icaria).  Dit Chinese restaurant biedt een gevarieerd buffet met voor-, hoofd- en nagerechten voor de prijs van 5,95€ ’s middags en 7,25€ ’s avonds (vrijdagavond en in weekend 8,25€).  Vooral voor families met kinderen interessant, omdat er naast de typisch Chinese kost ook koude groenten, gebakken aardappeltjes, worstjes e.d. zijn (tot 10j  4,25€/kind).  Drank moet je wel apart betalen.

Wie nog meer info over Barcelona wil, kan ons contacteren via een mailtje.

                                                                 Patrick

13:37 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (3) | Tags: barcelona |  Facebook |

26-02-07

Barcelona 8 (slot)

De Rambla is de beroemde wandelboulevard die van de Plaza de Catalunya naar de haven slingert.  De brede middenberm, onder de schaduwrijke bomen, is voor de voetgangers.  De auto’s zijn verbannen naar de twee smalle zijstroken.  Bijna elk uur van de dag én de nacht wandelen hier stromen mensen op en neer; dus ik ben benieuwd hoe wij vrije baan gaan krijgen.  We draaien naar links, richting zee en missen net de iets hogerop gelegen trekpleisters Gran Teatre del Liceu (het bekende operahuis brandde in 1994 volledig af en heropende in 1999) en de fantastische Boquería-markt.  Wie nog nooit op een Spaanse levensmiddelenmarkt was, moet hier zeker langsgaan en eens tussen de stalletjes kuieren.

Wel lopen we voorbij een zijstraat die ons toelaat een snelle blik te werpen op de mooie Plaça Reial met palmbomen, modernistische lantaarns en heel veel horeca onder de ronde bogen.  Aan de overkant van de Rambla, in de zijstraat Nou de la Rambla, bevindt zich het Palau Güell.  Dit huis was een van de eerste opdrachten die Gaudí kreeg van de industrieel Güell, en bevat al die vreemde elementen waardoor Gaudí zo bekend is geworden: gebruik van baksteen, smeedijzer, en keramiek; en ook hier een dak vol vreemde schoorstenen.   Dit huis is jarenlang gesloten geweest wegens restauratiewerken, en we zijn benieuwd of we het uiteindelijk kunnen bezoeken.

Bijna aan de haven bevindt zich links het Museu de la Cera, een wassenbeeldenmuseum.  Over de kwaliteit ervan kan ik niet oordelen, want we zijn er nog nooit geweest.  En dan “staan” we voor de 60m hoge zuil waarop Columbus met zijn vinger naar het Oosten wijst, en dus niet naar Amerika.  Je kan met een lift  naar boven om te genieten van het uitzicht over de Rambla, de oude stad en de haven.  Aan de andere kant van het drukke verkeersplein loopt de Rambla sinds de jaren 90 verder via de Rambla de Mar, een golvende promenade en brug, naar het Maremagnum-complex (winkels en horeca), het zee-aquarium (5 miljoen liter water !) en de Imax-bioscoop.  Boven onze hoofden bengelen de cabines van de kabelbaan die van Barceloneta naar Montjuïc gaat.

We passeren de merkwaardige Reials Drassanes (koninklijke scheepswerven), waarin het Museu Maritim gevestigd is.  Het gebouw zelf is een van de weinige overblijfselen van de burgerlijke architectuur uit de 13e eeuw.  En voor bootliefhebbers is het museum niet te missen.  Net hier voorbij draaien we de Av. Parallel op.  Links is er een merkwaardig park met drie industriële schouwen die overblijven van een fabriek die hier vroeger stond.  Iets verder ligt rechts (verborgen) de oudste overblijvende kerk van Barcelona, de Església de Sant Pau del Camp.   De Romaanse kloostergang en de mooie palmboom geven het geheel een charmant effect in deze achterafbuurt.  Aan de Mercat de Sant Antoni komen we aan het 40km-punt.  ’s Zondags worden vis en groenten hier vervangen door boeken, postzegels en prentbriefkaarten.  Misschien kunnen we hier na de wedstrijd nog even langs-”lopen” ?  Zo komen we aan onze laatste kilometer.  Wanneer we nogmaals de Av. Parallel oplopen, zien we reeds de Plaça d’Espanya voor ons.  Het doet deugd opnieuw de Ventiaanse torens te zien.  Nog even klimmen en we zijn er: de Llegada !  Laat de magische fonteinen maar spuiten en het publiek in de handen klappen om al de moedige deelnemers van de Barcelona Marató te begroeten aan het einde van hun tocht door deze mooie stad.  Hopelijk geniet je zowel van het lopen als van de omgeving.Placa de Espanya

 

Nb: volgens de eerste weersvoorspellingen zou het mooi weer worden: zonnig tot licht bewolkt en almaar stijgende temperaturen (zondag tot max. 21°).  Vergeet dus zeker niet tijdig te drinken onderweg (nb: vorig jaar was de drankbevoorrading in flesjes).

Wie graag nog gauw foto’s bekijkt van de editie 2006 kan terecht op:  http://www.atletisme.com/fotoatleta/event/Marato/06/index...

                                                                        Patrick

22:11 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (13) | Tags: barcelona |  Facebook |

Barcelona 7

Na het voormalige Olympische Dorp lopen we langs de buitenkant van de Barcelona Zoo in het Ciutadella-park.  Deze dierentuin was wereldwijd bekend vanwege een albinogorilla (“Sneeuwvlokje”), maar deze overleed zo’n twee jaar geleden.  Het park zelf werd aangelegd op een terrein waar vroeger een Citadel stond.  Al snel draaien we het park in en volgen een lange rechte laan.  Aan de linkerkant staan nog enkele overblijvende gebouwen van de wereldtentoonstelling van 1888.  Je loopt (in volgorde) voorbij het Umbracle (een bizar gebouw van baksteen en hout), het Museu de Geologia, het Hivernacle (een heel mooie plantenserre) en het Museu de Zoologia (in het sprookjesachtige modernistische “Castell dels Tres Dragons”).  Iets verder in het gezellige park is het Catalaanse deelparlement gehuisvest en in de andere hoek bevindt zich een meertje en een monumentale waterval/fontein, maar daar lopen we niet langs.  We vervolgen onze weg over de Passeig Lluis Companys (waarschijnlijk het enige stukje onverharde grond tijdens onze marathon) naar de Arc de Triomf (km 35) .  Arc de Triomf Het lijkt me wel wat om hier onderdoor te lopen en aan de laatste 7 kilometers te beginnen.  Vermoedelijk staan hier ook terug wat meer toeschouwers, want het park is vrij populair bij de Barcelonezen. 

Nog even rechtdoor en dan naar links om de Plaza de Catalunya te bereiken.   Net voor het plein valt rechts nog een modernistisch gebouw op: het door de gotiek geïnspireerde Casa Pascual i Pons.  De Plaza de Catalunya geldt als het centrum van de stad, het verbindingspunt tussen de oude wijken en de Eixample-uitbreiding.  Het is omringd door hoofdkantoren van banken en grootwarenhuizen, met aan de kant waar we langslopen een afdeling van het grootste warenhuisketen van Spanje “El Corte Inglès”.  Aan de andere zijde van het plein begint ook de Ramblas, maar daar komen we straks nog langs.

Nu duiken we het oude Barcelona in: via de brede winkelwandelstraat Portal de l’Angel lopen we naar de kathedraal.   Misschien zie je op het plein ervoor reeds enkele groepen Sardana-dansers want op zondagmiddag (12u) (ook op zaterdagen rond 18u30) wordt deze traditionele Catalaanse dans hier door tientallen groepen gewone burgers uitgevoerd, soms onder begeleiding van een live-orkest. Heel speciaal !  De Gotische kathedraal zelf ligt enigszins verborgen tussen enkele andere historische gebouwen maar de voorgevel bovenaan de trappen is toch indrukwekkend.  Binnenin is er niets dat ik onthouden heb, maar de wandeling over het dak daarentegen kan ik iedereen aanraden !  Je hebt er prachtige uitzichten over de oude stad. 

Voorbij de kathedraal draaien we rechts de Via Laietana op.  Deze brede boulevard die naar de haven voert, scheidt de oude wijken La Ribera en Barri Gótic van elkaar.  Links, in de gezellige  Ribera-wijk, bevinden zich het Palau de la Música Catalana (een modernistisch hoogtepunt; enkel onder begeleiding te bezoeken.  Heb je daar geen tijd voor, drink dan iets in de cafetaria om een eerste indruk van het aparte interieur te krijgen), het beroemde Picasso-museum (prachtige collectie, mooi gebouw, maar lang aanschuiven), de majestueuze Santa Maria del Mar-kerk (gratis) en de oude Born-markt (wordt gerestaureerd); en vele bars, restaurants en kleine winkeltjes.  De marathon leidt ons echter naar rechts, naar de Plaza San Jaume.  Dat is het politieke centrum van Barcelona en Catalonië: aan de ene kant het Palau de la Generalitat (de Catalaanse deelregering), aan de overzijde het stadhuis (“Ajuntament”). Tijdens de Festes de la Mercé (september), kan je hier de “castells” bewonderen: de deelnemers gaan op elkaars schouders staan en vormen zo menselijke torens van 9 of 10 verdiepingen hoog.  We mochten dit enkele jaren geleden in levende lijve aanschouwen: echt indrukwekkend.  Van de Plaza de San Jaume gaat het naar de beroemde Ramblas (km38) .

                                                                                   Patrick

07:34 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (5) | Tags: barcelona |  Facebook |

25-02-07

Barcelona 6

Halfweg de zee en de Torre Agbar maken we rechtsomkeer op de Av. Diagonal, en lopen terug naar de nieuwe wijk die hier sinds kort uit de grond gerezen is: Diagonal Mar.   Na de twee wereldtentoonstellingen (1888 en 1929) en de Olympische Spelen van 1992 is dit het nieuwste grootschalig urbanistisch project van Barcelona.  Vroeger waren hier diverse textielfabrieken gevestigd, maar die sloten tijdens de voorbije decennia een voor een de deuren.  Toen Barcelona in 2004 samen met de UNESCO aan de basis lag van de eerste editie van het Universal Forum of Cultures, werd die gelegenheid aangegrepen om deze verlaten buurt grondig aan te pakken.  Er werd een groot congrescentrum aangelegd, een opvallend afdak met zonnepanelen, diverse woonblokken, een gigantisch shopping center (je vindt er o.a. een MediaMarkt), meerdere luxe-hotels, een nieuw park en nieuwe stranden.  Ook de dierentuin van Barcelona zou mettertijd naar deze buurt verhuizen.  Ondanks de goede bedoelingen van de Forum-principes (duurzaamheid, culturele diversiteit en wereldvrede) kreeg het bouwproject heel wat kritiek.  Zo zou het veel te exclusief zijn en mikken op hoge inkomens, terwijl de nabijgelegen arbeidersbuurt La Mina sociaal een van de meest achtergestelde buurten van Barcelona is. Ook de bereikbaarheid is verre van ideaal, waardoor bv. de winkeluitbaters in het shopping center klagen over te weinig bezoekers.  En het Parc Diagonal Mar (met nochtans een mooi aangelegd meer) werd in 2004 zelfs uitgeroepen tot “worst park of the world”. Blijkbaar zou het  - net als de rest van de buurt - openheid en menselijk gevoel missen; niet in het minst door de hoge afsluitingen rond park en wooncomplexen. (nb: een ander park van Barcelona, het Parc Guëll, haalde een 6e plaats bij de beste parken ter wereld). 

Voorbij het winkelcomplex lopen we via de C. Taulat  (km30) door het park en draaien dan linksaf naar de kust.  Eindelijk zien we de blauwe Middellandse Zee !  Zo’n 2 kilometer lang mogen we genieten van de frisse zeebries.  Ook de Barcelonezen genieten weer graag van hun herwonnen stranden en zeeboulevard.  Tot de jaren 90 werd deze kuststrook gedomineerd door industrie, spoorlijnen, en vuilnisbelten; en het kustwater was zwaar vervuild.  In aanloop naar de Olympische Spelen van 1992 werd een gigantische sanerings- en renovatie-operatie op poten gezet.  En het resultaat mag er zijn: er zijn weinig wereldsteden waar je op wandelafstand van het centrum van alle strandgeneugten kan genieten.  We lopen in de richting van de Olympische Haven die gedomineerd wordt door de twee hoogste gebouwen van de stad: de Torre Mafre (kantoren) en het vijfsterrenhotel Arts.  Na een tijdje verlaten we de kustweg en steken het langgerekte kustpark door naar de Plaça dels Champions waar alle winnaars van een gouden medaille vereeuwigd zijn.  België haalde tijdens de Spelen van ’92 geen gouden medaille, maar gelukkig heeft men ook enkele historische sporthelden vereeuwigd en redt Eddy Merckx op die manier de Belgische “eer”.  Via de zijkant van het voormalige Olympisch Dorp (Villa Olímpica) bereiken we de fonteinen van de Plaça dels Voluntaris Olimpics aan de voet van de twee wolkenkrabbers.  Achter deze torens start een mooie zeepromenade die je van de nieuwe jachthaven tot aan de oude haven voorbij Barceloneta brengt: een leuke wandeling voor wie eens iets anders wil doen dan musea bezoeken of winkelen.  Maar onze marathonwegwijzers draaien naar de andere kant.  In de verte doemt plots opnieuw de Sagrada Familia op.

Aan het volgende kruispunt begint rechts de Av. Icaria, de hoofdstraat van de Olympische wijk, met een opvallende middenberm ontworpen door Enric Miralles.  Iets verder bevindt zich verborgen in een winkelcentrum de bioscoop Yelmo waar je films in hun originele versie kan bekijken (in Spanje worden films meestal gedubd).

Wij draaien echter naar links en lopen richting Ciutadella-park.

                                                                                 Patrick

20:35 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: barcelona |  Facebook |

23-02-07

Barcelona 5

We lopen over de Av. Meridiana met zijn 8 baanvakken weg van het centrum, maar draaien dan terug via de Calle Felip II en rond km20 kruisen we de treinsporen via een elegante moderne brug uit 1987, ontworpen door Santiago Calatrava (de Spaanse architect die o.a. ook de communicatietoren op Montjuïc en het TGV-station van Luik-Guillemins tekende).   Zo naderen we stilaan het punt van de halve marathon (Calle Independencia).

Kort daarna bereiken we de Plaça de les Glories Catalanes, een verkeersknooppunt waar de drie belangrijkste verkeersaders van de stad (Diagonal, Meridiana en Gran Via) elkaar kruisen op diverse niveaus.  Dit grote ronde punt wordt sinds 2005 beheerst door het 3e hoogste gebouw van de stad: de Torre Agbar (144m).  Deze opvallende toren (die je al van op diverse punten op het parcours gezien hebt) werd ontworpen door de Franse architect Jean Nouvel.  Hij zou zich hiervoor laten inspireren hebben door de afgeronde toppen van het bergketen van Montserrat, of door een opspuitende geiser. De betonnen structuur zit verborgen onder gekleurd aluminium en duizenden glazen panelen die voor een mooi kleureffect zorgen; vooral ’s nachts (tijdens het weekend) dankzij een uitgekiende verlichting.  Torre Agbar “Agbar” komt van “Aguas de Barcelona”, het waterbedrijf dat haar kantoren heeft in het gebouw.  De Barcelonezen gaven de toren echter al snel enkele minder fraaie bijnamen.

Aan de andere kant van de Plaça de les Glories Catalanes bevindt zich de vlooienmarkt van Barcelona: Els Encants (of Mercat de Bellcaire).  Kom hier op een van de vele marktdagen zeker eens rondkuieren tussen de oude meubels, 2ehands DVDs, gereedschap, kleding en schoenen uit falingen, enz.  Je vindt er vast wel iets naar je gading.  En aan de kant van de Calle Dos de Maig vind je een kraampje met heerlijke versgebakken churros. 

We draaien even wat rond in de buurt, zodat we de Torre Agbar langs alle kanten kunnen bekijken.  In deze wijk worden nog steeds heel wat oudere fabrieksgebouwen afgebroken om plaats te maken voor nieuwe, moderne woonblokken, kantoren e.d.  De bouwsector draait hier op volle toeren.  Dan krijgen we een lang recht stuk van zo’n 2 à 3 km voorgeschoteld op de Gran Vía.  Het verkeer (dit is de aansluiting op de autostrade A19) raast op het lager gelegen wegdek aan ons voorbij. Wanneer we bijna de noordelijke grens van de stad (de rivier “Besos”) bereiken, slaan we rechts af en lopen recht naar zee.  Maar voor we de kust bereiken, draaien we nogmaals de Av. Diagonal op (palmbomen, tramspoor op de middenberm) en zien terug de Torre Agbar voor ons opdoemen. Zwei Kilometer lange Wendestrecke

                                                                  Patrick

22:41 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (3) | Tags: barcelona |  Facebook |

21-02-07

Barcelona 4

Deel 4 van de “toeristische” beschrijving van het parcours van de marathon van Barcelona (de kaart van het parcours vind je in het bericht “Barcelona 1” of in de flickr-fototoegang in de rechterkolom):

Wanneer we de Passeig de Gracia verlaten en de Av. Diagonal opdraaien, zien we nog enkele modernistische gebouwen: links de Casa Comalat met houten galerijen, aan de overkant van de straat Casa Quadras waar een muziekinstrumentenmuseum gevestigd is, en iets verder aan de linkerkant het opvallende Casa de las Punxes met zijn zes puntige torentjes.  In de verte merk je reeds de gigantische Torre Agbar op, waar we over ongeveer 8km zullen langskomen.  Tijdens de volgende kilometers zal je wellicht aan je benen voelen dat Barcelona niet volledig vlak is.

Op de Pl. Mossen Jacint Verdaguer (deze bekende voorvechter van de Catalaanse cultuur en taal staat in het midden van het kruispunt op een pilaar) slaan we links de brede Passeig de Sant Joan met groene middenberm in.  Onmiddellijk rechts is het Palau Macaya, waar geregeld tentoonstellingen plaatsvinden.  Het 15km-punt vinden we op de Trav. De Gracia.  En iets verder draaien we aan de hoofdingang van het Hospital de la Santa Creu i Sant Pau de Av. de Gaudí in.  Dit “ziekenhuis van het Heilig Kruis en Sint Paulus” is een prachtig modernistisch complex van Domenech i Montaner en staat op de UNESCO-werelderfgoedlijst.  Het werd gebouwd tussen 1902 en 1930 en telt zo’n 20tal unieke gebouwen die onder de grond met elkaar verbonden zijn, op een terrein van 300mx300m.  De vele glas-in-loodramen, mozaïek, keramiek, spitse torentjes en de bakstenen muren zijn een lust voor het oog.  Het complex is nog steeds in gebruik, maar doet momenteel eerder dienst als opleidingscentrum.  Wanneer je het rustig houdt, kan je er vrij tussen de paviljoenen ronddwalen en af en toe ergens binnengaan.  Ook het interieur is immers de moeite waard.  Dit is echt een aanrader !

10-Meilen-Schild auf der Avinguda Gaudi De Av. De Gaudí is een wandelboulevard die ons recht naar de Sagrada Familia voert.  Er zijn hier vele leuke eet- en drankgelegenheden, en bij mooi weer terrasjes.  Zo komen we dan bij het meest gekende gebouw van Barcelona: de schitterende, maar onvoltooide kathedraal  Sagrada Familia.  We lopen recht op de Geboortegevel met de vier spitse torens af.  Deze gevel werd tijdens het leven van architect Antonio Gaudí gebouwd en de details ervan bewijzen het uitzonderlijke genie van deze kunstenaar. Na het overlijden van Gaudí in 1926 lag het werk meermaals stil; tijdens de Burgeroorlog wou men de kathedraal zelfs dynamiteren.  En er was ooit een pleidooi om de kerk onafgewerkt te laten als hommage aan Gaudí.  Maar de laatste jaren werd er (dankzij vele spontane giften) druk verder gebouwd, en ondertussen is de Lijdensgevel (ook met 4 torens, en met de hoekige sculpturen van beeldhouwer Subirachs) afgewerkt en is men begonnen aan het schip.  Daarin lijken de zuilen op hemelshoge bomen die met hun takken het gewelf ondersteunen.  Volgens de originele plannen van Gaudí zou de kathedraal uiteindelijk bekroond moeten worden met een gigantische centrale toren.  Een bezoek aan dit monument is natuurlijk een must, maar trek er genoeg tijd voor uit.  Bezoek zeker de torens, niet alleen voor het uitzicht, maar ook voor de architectonische details; en ook de crypte waar je meer uitleg krijgt over de bouw en de plannen van Gaudí.  Je zal natuurlijk niet alleen zijn, want hier komen constant bussen vol toeristen aan.  Vergeet ook niet even rond te wandelen; vooral aan de overzijde van het meertje in het parkje rechtover de Geboortegevel heb je een mooi zicht op de kathedraal.Sagrada Familia

We nemen afscheid van dit architecturale hoogtepunt en lopen via de Calle de Mallorca naar de Av. Meridiana, de derde grote verkeersader door de stad.  In het volgende gedeelte zal vooral het moderne Barcelona aan bod  komen.

                                                                       Patrick

21:37 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: barcelona |  Facebook |

18-02-07

Barcelona 3

Na een lus door de wijk Sants bereiken we het grootste spoorwegstation van de stad: Barcelona-Sants  (km 9).  Rond het stationsgebouw liggen 2 merkwaardige open ruimtes: het Parc de l’Espanya Industrial met veel trappen, vreemde postmoderne torens en een kunstmatig meertje waar een gigantische gietijzeren draak uit het water oprijst, en de Plaça dels Països Catalans waar skaters hun hart ophalen. Deze open plekken zijn pas de laatste 20 jaar ontstaan, na afbraak van versleten woonblokken en oude fabrieken, om te voldoen aan de behoefte om meer publieke ruimtes te creëren in deze dichtbevolkte stad.  Ondanks het vele beton wordt er op mooie weekenddagen toch gretig gebruik van gemaakt door de bewoners uit de omliggende wijk.  NB: de draak – een dier dat we dikwijls in Barcelona “tegenkomen” - verwijst natuurlijk naar de patroonheilige van Catalonië: San Jordi (de Heilige Joris die de draak versloeg).

Iets verder lopen we langs het Parc Joan Miró (of Parc de l’Escorxador), aangelegd op de plaats waar vroeger het stedelijk slachthuis stond.  Toeristen komen er vooral naartoe voor het gigantische beeld (22 m hoog) “dona i ocell” (vrouw en vogel) van Miró, prachtig geplaatst in een vijver tussen de vele palmbomen. 

Terug op de Plaça d’Espanya (zie Start in Barcelona 1) persen de deelnemers van de 10km-wedstrijd er een laatste spurt uit, want voor hen zit het erop.  De marathonlopers draaien linksaf langs de oude stierenvechtersarena en komen op een andere grote verkeersader terecht: de Gran Vía de les Corts Catalanes  (km 10 – 2e bevoorrading).  We bevinden ons hier in de Eixample (“vergroting”), een 19e eeuwse stadsuitbreiding die gekarakteriseerd wordt door een raster van loodrechte straten en vierkante huizenblokken.

Na 2 km op de Gran Vía (we passeren de oude universiteit) bereiken we een van de beroemdste straten van Barcelona: de Passeig de Gracia De superbrede voetpaden zijn op zaterdagen soms nog niet breed genoeg om al de winkelende Barcelonezen en toeristen te verwerken; dit is dan ook een toplocatie voor designboetieks, dure merkkledij, enz.  Maar het is zondag en wij mogen over het middenrijvak lopen.  Let zeker op de mooie straatlantaarns uit 190612-km-Marke .  Na het 2e kruispunt overgestoken te hebben, zie je links 3 prachtige modernistische gebouwen: (in volgorde) op de hoek het Casa Lleó Morera (architect Domènech i Montaner), dan Casa Amatller met trapgevel (Puig i Cadafalch), en tenslotte het buitenissige Casa Batlló met zijn mooie steen- en glaswerk (Gaudí).  Geen van deze drie gebouwen is open voor het publiek.  Het Catalaanse Modernisme leunt sterk aan bij de Art Nouveau en de Jugendstil (allemaal vernieuwende kunststromingen uit het begin van de 20e eeuw).  Het wordt gekenmerkt door het gebruik van gebogen lijnen en asymmetrische  elementen ontleend aan de natuur.  Even verder valt aan de rechterkant onmiddellijk een ander modernistisch gebouw van Gaudí op: La Pedrera (“de steengroeve”) of Casa Milá.  Dit appartementencomplex op de hoek met de Carrer de Provença is wel te bezichtigen en een absolute aanrader !  Je kan er een van de appartementen (“Pis de la Pedrera”) bezoeken, ingericht zoals het er begin 20e eeuw moet uitgezien hebben.  Op de zolderverdieping vind je een prachtige tentoonstelling over leven, werk en technieken van Gaudí (“Espai Gaudí”).  En als climax (tenminste als het mooi weer is) kan je rondwandelen op het golvende dak tussen de werkelijk fan-tas-tische schoorstenen .  Als bonus krijg je er een mooi panorama over Barcelona bovenop.  Dit is voor ons toch wel een van de hoogtepunten van Barcelona en de inkomprijs en het aanschuiven (tip: kom tussen 13 en 14 u wanneer de meeste toeristen nog aan tafel zitten) dubbel en dik waard.

Maar we moeten verder met onze marathon, want we zitten nog maar aan km 13.  Even voorbij de Pedrera draaien we voor de 2e keer de Av. Diagonal op.

                                                                      Patrick

 

21:31 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: barcelona |  Facebook |

16-02-07

Barcelona 2

Na de Plaça d’Espanya lopen we links de Creu Coberta op, die verder overgaat in Sants.  Dit is een van de vele lange rechte stukken die we te verteren krijgen tijdens deze marathon.  Uiteindelijk draaien we toch rechtsaf, en klimmen (!) naar Camp Nou, de thuisbasis van voetbalclub FC Barcelona  (4,5km).  Dit gigantische stadion zal na de in 2007 geplande verbouwing maar liefst 118.000 zitplaatsen tellen !  U2 gaf hier in augustus 2005 een van hun Vertigo-concerten.  Je kan jezelf vergewissen van het overweldigende karakter van deze sportarena door het stadion en het bijhorende museum te bezoeken.  Dat zal je zeker niet alleen doen, want dit museum is na het Picasso-museum het meest bezochte van Catalonië.  In dezelfde buurt vind je ook de stadions van de al even succesrijke basket- en handbalploegen.

Daarna komen we uit op een brede laan: de Av. Diagonal.  Deze verkeersader snijdt de stad in 2 delen en reikt tot aan de zee.  We komen tijdens de wedstrijd nog enkele keren terug op deze kilometerslange Avenida.  Vlakbij de plek waar we de Av. Diagonal opdraaien, liggen 2 bezienswaardigheden: het Palau Reial de Pedralbes en de Finca Güell.  Het vroegere koninklijk paleis van Pedralbes (gelegen in een mooi park) huisvest nu 2 musea.  Het keramiekmuseum is voor liefhebbers van aardewerk interessant, en het Museu de les Arts Decoratives stelt gebruiks- en designvoorwerpen tentoon, o.a. meubels, verlichting, de eerste elektrische  apparaten.  Het zal over enkele jaren verhuizen naar een nieuw te bouwen Designmuseum nabij de Plaça Glories Catalanes (de maquette van het nieuwe museum is in ieder geval veelbelovend).

De Finca Güell bevindt zich net om de hoek (Av. Pedralbes), maar is spijtig genoeg niet open voor het publiek.  De door Gaudí ontworpen toegangspoort met draak is echter de moeite van het bezichtigen waard wanneer je toch in de buurt bent.

De wijk ten noorden van de Diagonal – Pedralbes – is een van de chicste wijken van Barcelona: je vindt er dure appartementen, mooi onderhouden tuinen, privé-zwembaden.  Geen wonder dat Johan Cruyff - en vele andere (ex-)sterren van Barça - hier een optrekje hebben.

We lopen tussen de vele grote hotels en kantoorgebouwen, en langs het L’illa-complex (Av Diagonal 545-565) met winkels, ontspanningsruimte, burelen, appartementen, hotels en zelfs een school.  Op de 1e verdieping van dit gigantische winkelcentrum vind je Decathlon, the place to be wanneer je bagage verloren is en je dringend loopschoenen of -kledij  nodig hebt J.  Gelijkvloers is er een grote afdeling van FNAC.

Kort voorbij dit winkelcomplex draaien we rechtsaf en verlaten de Av. Diagonal.

                                                           Patrick

20:52 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (1) | Tags: barcelona |  Facebook |

14-02-07

Barcelona 1

Binnenkort lopen wij de marathon van Barcelona.  Het parcours dat de organisatoren uitgestippeld hebben, gaat langs enkele van de meest bekende trekpleisters van de stad.  De volgende dagen zal ik – het parcours volgend van start tot aankomst – wat meer uitleg geven over de plaatsen waar we langs zullen lopen.

barcelona

 

De start van de marathon vindt plaats aan de voet van Montjuïc (de 213m hoge heuvel die boven de stad uittorent) op de Av. Reina Maria Cristina.  Deze brede laan is omringd door allerlei grote gebouwen van de Wereldtentoonstelling van 1929 (tip voor literatuurliefhebbers: “De stad der wonderen” van Eduardo Mendoza over Barcelona aan de vooravond van deze wereldtentoonstelling).  Nu worden ze gebruikt voor handelsbeurzen, tentoonstellingen en andere evenementen (zoals de Heizelpaleizen in Brussel).  In een van deze paleizen vindt ook de “Marató Expo” plaats op 2 en 3 maart, een beurs over alles wat met lopen te maken heeft.  Daar moet je ook je rugnummer afhalen.

Boven de Av. Maria Cristina torent het Palau Nacional uit (te bereiken met roltrappen die voor de Olympische Spelen van 1992 aangelegd werden).  Dit gigantische gebouw huisvest het MNAC (Museu Nacional d’Art de Catalunya).  Ook binnenin is het paleis de moeite waard: vooral de hal met de enorme glazen wand (prachtig uitzicht over de stad), en ook de grote ovalen zaal (waar soms concerten plaatsvinden) maakten indruk op ons tijdens ons bezoek vorig jaar.  De permanente collectie Romaanse kunst is prachtig tentoongesteld in nagemaakte kerkjes uit de Pyreneeën.  De andere collecties zijn minder spectaculair, maar eveneens de moeite waard. Tot 4 maart loopt er ook nog een tijdelijke tentoonstelling met bekende Europese werken uit de collectie van het Metropolitan Museum of Art uit New York.  Het museum is gesloten op zondagnamiddag (vanaf 14u) en maandag.  Volgens hun eigen website is de toegang elke eerste zondag van de maand gratis, maar vorig jaar toen wij het museum – gratis - bezochten, was dat elke eerste donderdag.

Tussen het MNAC en de lagere tentoonstellingspaleizen liggen de magische fonteinen, waar geregeld een licht- en muziekspektakel te zien is.  In maart zou dit vrijdag- en zaterdagavond tussen 19 en 21 u zijn.

In de buurt bevindt zich ook het Pavelló Mies van der Rohe.  Dit was het Duitse paviljoen voor de Wereldtentoonstelling, en viel toen op door zijn moderne architectuur tussen al de neo-barok en namaak-gotiek.  Het werd na de tentoonstelling afgebroken, maar in 1986 heropgebouwd.  Iets verder ligt het Poble Espanyol: een mini-Bokrijk met kopies van typisch Spaanse gebouwen.  Misschien een beetje kitscherig, maar wij hebben er toch van genoten.  Je vindt er allerlei horecazaken en winkeltjes.  Ook het nabijgelegen nieuwe cultureel centrum “Caixa Forum” in een gerestaureerde textielfabriek valt op. 

Hoger op de berg vind je nog het Olympisch stadion, het Miró-museum (niet te missen), en enkele mooie tuinen met helemaal boven het kasteel vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de stad, de kustlijn en de haven.

 

Terug naar de Av. Maria Cristina: na het startschot loop je (lichtjes bergaf) naar de Plaça d’Espanya, tussen de twee hoge Venetiaanse torens door.  Op het midden van dit drukke verkeersknooppunt staat een beeld dat “Spanje” moet voorstellen.  Het lijkt onvoorstelbaar, maar de ontwerper hiervan is ook degene die samen met Gaudí de prachtige slingerbank in het Parque Güell creëerde.  Aan de overkant van het plein wordt een oude stierenvechtersarena (laatste gevecht in 1977) in Moorse stijl omgetoverd tot een modern ontspannings- en winkelcentrum.  Dit omstreden project zou ondertussen volledig klaar moeten zijn.  En daarachter bevindt zich het Parc Joan Miró met het overbekende beeld “Dona i Ocell” (Vrouw en Vogel) van Miró.

 

Tot daar de startplaats en onmiddellijke omgeving. Volgende keer lopen we onze eerste kilometers, richting Camp Nou en Pedralbes.

                                                                                      Patrick

23:10 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (5) | Tags: barcelona |  Facebook |

14-12-06

Eusebio is niet meer

B1Eergisteren kregen we bericht uit Spanje. Onze vriend Eusebio is overleden, een auto-ongeval. 71 jaar was deze sympathieke, vive man, die me zo vaak aan mijn eigen vader herinnerde. Eusebio was een Bask, die ik in penibele omstandigheden leerde kennen. Het was in 1983. Een grijze, natte zondagochtend. M'n neef, bij wie ik logeerde in Pedernales (aan zee), vond het ondanks het weer geen goed idee om de hele dag op het appartement te blijven. Enthousiast als hij (terecht) was over zijn Euskadi (=Baskenland) stelde hij voor om samen een autotocht te maken om het binnenland te verkennen. Ik herinner me niet meer waar we overal gezeten hebben, maar wel dat de regen ons steeds vergezelde, achter elke bergflank opnieuw. Toen we net besloten hadden weer huiswaarts te keren omdat de regen inmiddels met bakken uit de lucht viel, stond er op het smalle baantje waarop  we reden een enorme plas - het leek wel een vijvertje. Om een of andere reden moesten we erdoor. Ik stapte uit om wadende door de plas Ramón in de auto te gidsen (kwestie om te zien hoe diep de plas was - hij reikte ergens tot halverwege mijn kuit). Net toen ik hem wenkte om toch maar iets meer het midden van de baan te kiezen, zakte de auto schuin weg en stroomde meteen halfvol water. Het bleek achteraf dat onder het baantje door  normaal een klein beekje (nu bijna een kleine rivier)  kabbelde en dat de auto van het wegdek gegleden was. Gelukkig bleef het zoontje van vier, Urtxa, kalm in z'n kinderzitje  - terwijl de vader naar een nabije boerderij snelde voor hulp - en kon hij mij helpen om hem uit z'n zitje te krijgen (ik had toen geheel geen ervaring met kinderslotjes). In de boerderij woonde Charo en haar familie. Lief, gastvrij, heel gastvrij, maar met de auto helpen kon de dame niet, en haar man Eusebio was naar zijn atelier iets verderop vertrokken omdat hij het met al die regen niet vertrouwde. Twee nachten en twee dagen heeft het gezin ons onderdak verleend. Baskenland was een puinhoop. B20Overstromingen, desprendimientos (stukken berg die loskomen en een barrikade over de weg werpen), plakken asfalt van 30 m die een eind verder over de weg gespoeld waren, een ravage in de Casco Viejo (oud centrum van Bilbao), modder in de huizen, uitgevallen telefoonverbindingen en vaak geen elektriciteit - de halfverzopen auto was niets in vergelijking met de ellende van veel mensen. Twee dagen konden we geen kant op, en ook Sofie niet die ons vanuit Pedernales met een andere wagen zou komen terughalen. Maar twee dagen lang was ik voor de zoveelste keer getuige van de eindeloze gastvrijheid van de Basken. De Basken, een volk dat de meesten van jullie waarschijnlijk alleen maar in verband brengen met bomaanslagen. Zeker in die jaren was het nog zo dat bomaanslagen het enige niews waren dat vanuit Baskenland tot in ons Belgenland doordrong. Razend was ik toen ik vaststelde dat mijn ouders thuis van heel de watersnood in Vizcaya (Baskische provincie) niet meer hadden vernomen dan dat 'het er flink geregend had' - terwijl ik, van zodra het kon, het land hals over kop verlaten had om hen vanaf elders zo snel mogelijk te kunnen geruststellen dat ik okay was.

Als herinnering aan Eusebio voeg ik hieronder wat beelden toe van onze laatste wandeling naar de top van de Monte Oíz in 2005.B3B4B7B5B8B6

 

 

 

 

PS: Als je kijkt naar de foto's op deze link waar forumleden wat beeldmateriaal bij elkaar gezet hebben (je moet de hele topic doorscrollen, ook de tweede pagina ervan), dan zal je mijn woede bij thuiskeer toen begrijpen: waarom drongen alleen de bommen door?

11:23 Gepost door AnnAlice in Spaans en Spanje | Permalink | Commentaren (6) | Tags: baskenland |  Facebook |