... of een weekend in het teken van 'vet'. Vrijdagavond hadden de tienerdochters 'Grease' in de recorder gestopt. We keken (al dan niet met een half oog) nog mee naar het laatste derde of zo - genoeg in elk geval om door wat weemoed overvallen te worden. Soms lopen de dingen toch raar in 't leven. Ik was even oud als onze oudste (16), toen ik de film ergens eind de jaren 70 met enkele klasgenoten - en mijn droomprins van die tijd, die inmiddels aan MS overleden is - in de bioscoop ging kijken. Dat het vriendje ook mee was, wisten m'n ouders natuurlijk niet, want dan was het huisarrest voor een paar weken; tja, zo ging het toen nog (cfr. De jeugd van tegenwoordig - Het internaat). [Even terzijde: sommigen onder jullie zijn inmiddels misschien aan het rekenen geslagen om mijn leeftijd te achterhalen, want dat is vaak zo'n reflex als je plots gegevens te lezen krijgt zoals hierboven. Wel zie, hierbij een tip: je kan je gok verifiëren bij wedstrijduitslagen. Tot daar dit intermezzo.] Enfin, onze jeugd, hoe geëvolueerd ze ook is, weet blijkbaar toch nog wat van de voorgaande generatie te appreciëren. Zo genieten onze dochters keer op keer van Grease, zie ik weer broekspijpen in laarzen gestopt, hoor ik remakes van onze jeugdhits... (zoals Tainted Love van Softcell, wat ze helaas in een afschuwelijk jasje gegoten hebben, maar ook min of meer ongewijzigde, waarvan ik jullie voorlopig een paar titels schuldig blijf). In elk geval is het m.i. nu stilletjes aan tijd om uit te kijken naar Main Street van Bob Seger.

Maar enfin, ik wil de titel van dit blog niet uit het oog verliezen. Vrijdagavond keken we naar de dansende highschoolstudenten in Grease, zaterdagavond brachten we het geziene in de praktijk: Amentifuif! Alle Amentisten (50-tal) mochten wat vrienden uitnodigen zodat we uiteindelijk met een 200-tal fuifnummers zouden zijn. Niet genoeg om een klein zaaltje vol te proppen, maar wel goed voor veel ruimte op de dansvloer. De rest van het zaaltje werd opgevuld met de keiharde noten van discobar 'De witte stilte'. De muziek was voor ieders wat wils, met een sprong tot zelfs in de jaren 50, hoewel het merendeel dateerde van 70/80 en begin 90 (dus bijna hedendaags, met een knipoog naar de vorige alinea). En verzoeknummers werden bijna allemaal gevonden en gedraaid: dus konden we ons ook uitleven op Dire Straits, Joy Divison, New Order, TC-Matic, U2, Sisters of Mercy en nog wat ander New-wavegeweld. Al bij al was het halfdrie toen wij samen met onze logés naar huis afzakten.

Voor we naar de fuif vertrokken, liepen we zaterdagnamiddag in Brasschaat een soms toch vette cross (zie verslag van Patrick hieronder). De ziel heb ik uit mijn lijf gelopen, zeker toen Patrick me de laatste meters nog toeriep om te spurten omdat iemand snel begon te naderen. Enfin, allicht daardoor kon voor mij afgetikt worden op 13 min rond. Helaas had de organisatie bij verwerking van de gegevens een en ander door elkaar gegooid en mij met een verkeerde tijd op een lagere plaats gezet. Gelukkig hadden een paar faire medeloopsters dat al snel opgemerkt (en gemeld) en was het euvel al (bijna) hersteld toen ik na het uitlopen en douchen het prijzenlokaaltje binnenstapte. Mijn streefdoel wiens naam ik hier niet verklap, heb ik een halve wedstrijd kunnen bijhouden (zelfs heel even haalde ik haar in, maar dat vond ze blijkbaar niet zo'n goed idee - ik achteraf ook niet, maar toen zat ik haar letterlijk op de hielen), maar halverwege de tweede ronde heb ik haar moeten laten gaan, zodat ze een 20-tal seconden voor me eindigde.

En ook zondag mocht het 'vet' niet ontbreken. Of toch? In de namiddag vertrokken we bij wijze van herstel voor een vetloopje van zo'n 14 km richting Oelegem. Maar het bleef voor mij bij 'vertrekken'. De eerste km bleken we tegen 12 km/u gelopen te hebben en uiteindelijk hielden we dat tempo 13 km lang aan. Alleen de laatste km (de 14de dus) gunde ik mezelf om echt uit te lopen. Voor Patrick zal het wel een vet/herstelloopje geweest zijn; voor mij was het best wel pittig (zeker na een snelle cross, drie uur springen op een dansvloer, en een kort nachtje). We sloten de zondag af met een rijke (lees: vette) racletmaaltijd en de vette kuif van Bucky van Het Eiland. (Geef mij toch maar Versavel, collega van Van In).

Vandaag is heel ons gezin (een beetje) "doodgegaan".

 Tja, crossen is dan ook elke keer opnieuw sterven, van kort na de start tot aan de finish: meteen na het startschot proberen een (goed) plekje te veroveren, en dat tot je laatste snik verdedigen - het vergt een serieuze inspanning!

Onze doodstrijd kon vanmiddag bijgewoond worden tijdens de cross van APSO in Zandhoven. Alle drie onze dochters hebben meegelopen, en het beste van zichzelf gegeven.  Zelfs onze gezworen judoka Liselotte (Scholier - 2020m) liet zich niet kennen, en zette ondanks flinke steken door tot aan de eindstreep. Onze springerige Emmie maakte vandaag haar debuut bij de Miniemen (1400m) en was daar met 6'09" goed voor een 5de plaats. Sara (Cadet) en vriendinnetje Hannah hebben er een gezellige loop van gemaakt, zoiets van samen uit samen thuis. De laatste 400-tal meters spraken ze af om toch maar eens te gaan versnellen, en gingen uiteindelijk over de streep na resp. 11'27" en 11'23". Flink gelopen, meisjes, en wees maar zeker dat Albert blij was met de jeugdige opkomst.

Bij de vrouwen (alle categorieën samen) stonden we met 67 aan de start. Aangezien het soms moeilijk inhalen is op de smallere bospaadjes, kan je best proberen om van meetaf aan je plek te veroveren, zonder dat je eigenlijk al je kruit al verschiet. En da's soms moeilijk, maar vandaag lukte het wel. Een AT(letica)84 heb ik tijdens de race moeten laten voorgaan, en ook Natasha (zij is Senior), maar een aantal anderen heb ik de hele tijd mooi in m'n kielzog kunnen houden, niettegenstaande hun drie ontsnappingspogingen. In de eindmeter werd ik toch nog bijgebeend door Marghareta (cat.M+45), die me met een seconde klopte en aftikte op 13'35" (voor haar zal ik volgend jaar op m'n hoede moeten zijn, want dan stap ik over naar haar categorie - en vorige cross speelde zich ook al hetzelfde scenario af) . Margaretha eindigde in haar categorie (M+45) tweede, ik in de mijne (M+35) tiende. Er resten mij nog 19 sec tot bij de vrouw met wie ik eens samen hoop te finishen (vorig jaar schommelde dat nog tussen 90 en 120 sec.)

En nu de man-des-huizes-met-de-zere- rug even zelf aan het woord:

"Na de superprestatie van club- en loopgroepcollega Dries (de 6km in 19'51") bij de Seniors, was het als afsluiter de beurt aan alle mannen boven de 40.  Met 96 stonden we aan de start, zodat het ook hier drummen was om in een goede positie het bos in te duiken.  Ik kon een vrij constant tempo aanhouden al moest ik in de 2e ronde wel enkele lopers laten voorgaan, en klokte af op 23'45" : mijn snelste tijd ooit op dit parcours van 6km.  Het parcours lag er trouwens heel goed bij dankzij het werk van Marcel en Werner (allebei geblesseerd, en daarom niet mee aan de start) en de droge ondergrond."

Simon (Cadet- 2500m) wist het werk van z'n vader blijkbaar te appreciëren en  finishte met 9.49 als eerste van z'n reeks. Ook proficiat aan Barbara (pupil - 1090m) die vandaag haar eerste cross liep, en die klus in vijf minuten (+06")  klaarde. Een aantal (ex-)start-to-runners (Peggy, Kristien, Marcel, Kris L., ...) die aan de start stonden, hebben nu hopelijk ook de smaak van het crossen definitief te pakken. Be welcome!

Zandhoven ligt in de Kempen en daar laten ze de mensen gelukkig niet voor niks afzien - toch niet tijdens deze cross begin november. Na afloop mag je iets kiezen van de mooie, écht mooie prijzentafel (beste dank APSO-bestuur!). Voor mij werd het een snelkoker - gelukkig, want die had ik een vriend beloofd tijdens onze gezamenlijke vakantie in de Spaanse Pyreneeën. Soms kost het bloed, zweet en tranen om een belofte in te lossen. :-)